در اين آيه مهر به خدا علّت پيروى از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله)معرّفى گرديده به گونه اى كه گواه مدعيان دوستداران خدا، پيروى از رسول گرامى اعلام شده است، ونكته آن همان است كه يادآورى شد كه هر نوع گرايش به پيامبران از نظر گفتار ورفتار و اظهار مهر و مودّت به شخص و مقام آنان، در حقيقت اظهار علاقه به مقام ربوبى است و همگى از يك عشق ريشه دار به خدا سرچشمه مى گيرد.

آيين وهابيّت كه بر اساس هدم شخصيت ها وناديده گرفتن مقامات اولياى الهى سرچشمه مى گيرد، ابراز علاقه را به اولياء الهى پس از فوت، يك نوع شرك و عبادت اولياء و احياناً بدعت و يك نوع عمل نوظهور تلقى مى كند، در حالى كه سراسر قرآن مملو از احترام به شخصيت اولياء و انسانهاى الهى است كه سراپا اخلاص و طهارت وقداست بودند وما در اينجا بخشى از آيات الهى را وارد بحث مى نماييم كه از ديدگاه يك وهابى (با مقياسهايى كه در دست دارد)، دعوت به شرك و از ديدگاه يك موحّد واقعى دعوت به خود توحيد است:

درتكريم پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) همين بس كه قرآن يك رشته از افعال خدا را در عين انتساب به خود، به رسول گرامى نيز نسبت داده و از هر دو با هم يك جا نام مى برد:

(وَلَو أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتيهُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللّهُ سَيُؤْتِينَا اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنّا إِلَى اللّهِ راغِبُونَ)(توبه/٥٩).

«اگر آنان به آنچه كه خدا وپيامبر او داده راضى گردند وبگويند خدا ما را كافى است، خدا از كرمش و پيامبر او به ما مى دهند ما به سوى خدا توجه داريم».

در حالى كه شعار هر مسلمان همان طورى كه در آيه ياد شده وارد شده