منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٩٠
١١ـ «آنان كه خدا و پيامبر او را آزار مى دهند، در دنيا و آخرت، مورد لعن الهى قرار مى گيرند وبراى آنان در آخرت عذاب خوار كننده اى است».
١٢ـ «اى افراد با ايمان به خانه هاى پيامبر وارد نشويد، مگر اينكه به شما اذن دهند (و اگر براى صرف طعام دعوت شديد، پيش از موعد نياييد) و در انتظار وقت غذا ننشينيد وقتى دعوت شديد وارد شويد، هنگامى كه غذا صرف كرديد متفرّق شويد، به بحث و گفتگو ننشينيد اين كار پيامبر را ناراحت مى كند و از شما شرم مى كند ولى خدا از بيان (حق) شرم ندارد».
١٣ـ « از منافقان كسانى هستند كه پيامبر را اذيت مى كنند وبه او مى گويند خوش باور و گوش است (به سخن همه هرچه هم ضد ونقيض باشد گوش فرا مى دهد) بگو خوش باور بودن او به نفع شما است، او به خدا ايمان دارد و به نفع مؤمنان تصديق مى كند، وبراى آنان كه فرستاده خدا را اذيّت مى كنند، عذاب دردناك است».
١٤ـ «هنگامى كه چيزى از وسايل زندگى از آنان درخواست مى كنيد از پشت پرده بخواهيد، اين كار براى دلهاى شما و هم براى دلهاى آنان پاك دارنده تر است، مؤمنان حق ندارند پس از درگذشت پيامبر (صلى الله عليه وآله)با همسران او ازدواج نمايند اين كار نزد خدا (گناه) بزرگى است».
١٥ـ «از شما براى اداى پيامهاى خدا مزد و پاداشى نمى طلبيم، پاداش فقط بر پروردگار جهان است».
١٦ـ «بگو مزد و پاداشى از شما نمى خواهم جز دوستى نزديكان من».
١٧ـ «خدا وفرشتگان بر پيامبر درود مى فرستند اى افراد با ايمان بر او درود بفرستيد، و تسليم وى شويد».
١٨ـ «اى افراد با ايمان! خدا و پيامبر او را خيانت نكنيد وبه امانتهاى خود خيانت مورزيد در حالى كه مى دانيد».