(أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُريدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطّاغُوتِوَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَ يُريدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالاً بَعيداً)(نساء/٦٠).

«آيا نديدى كسانى را كه مدعى ايمان به آنچه كه بر تو وبر پيشينيان از تو نازل شده است، مى باشند، ومى خواهند مظاهر طغيان (حكّام باطل) را به داورى بطلبند وشيطان مى خواهد آنها را شديداً گمراه كند».

مراجعه به طاغوت، دام شيطانى است كه مى خواهد انسانها را از راه راست (داورى پيامبر معصوم) به بيراهه ببرد.

اين آيات، پيامبر را يگانه رهبر سياسى ومرجع قضايى معرفى مى كند و مسلمانان را موظف مى دارد كه حتماً به او مراجعه كنند و از مراجعه به غير كه همگى مظاهر طاغوت و حكّام باطل وخودكامه اند، خوددارى نمايند و فرمانهاى او را محترم بشمارند.

ج: اطاعت در قلمرو مسائل نظامى: قرآن پيامبر را يگانه مرجع نظامى مى داند به اندازه اى كه جزئى ترين مسائل نظامى بايد با اجازه او صورت پذيرد مانند ترك ميدان جنگ كه بايد به اذن او باشد واگر اذن او نباشد، بايد حضور خود را در ميدان بر همه چيز مقدّم بدارند چنانكه مى فرمايد:

(إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ آمَنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَ إِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْر جامِع لَمْ يَذْهَبُوا حَتّى يَسْتَأْذِنُوهُ) (نور/٦٢).

«افراد با ايمان كسانى هستند كه به خدا و پيامبر او ايمان آورده اند آنگاه كه در كارى كه اجتماع در آن لازم است بدون اجازه او به جايى نمى روند»،متن آيه با ترجمه آن در آغاز بحث گذشت.

لفظ (أمر جامع) به معنى كار مهمى است كه اجتماع مردم در آن لازم است ومصداق واضح آن مسئله جهاد با دشمن ومبارزه با او است وشأن نزول آيه همين