«فَانْظُرْ كَمْ قُتِلَ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ ثُمَّ الْعالَمُ مُمْتَلِئُ مِنْهُمْ وَلَمْ يَبْقَ مِنْ بَني أُمَيَّةَ فِي الدُّنْيا أَحَدٌ يُعْبَأُ بِهِ ثُمَّ انْظُر كَمْ فيهِمْ مِنَ الأَكابِرِ مِنَ الْعُلَماءِ كَالْباقِرِ و الصِّادِقِ و َ الكاظِمِ و الرِّضا ـ (عليهم السلام) ـ وَ النَّفْسُ الزَّكِيَّة وَ أَمْثالِهِمْ»[١]

«بنگر چقدر افراد، ازاهل بيت پيامبر كشته شده اند و باز جهان مملوّ از آنها است ولى از خاندان اميّه يك نفر كه قابل ذكر باشد باقى نمانده است، آنگاه بنگر كه چه علماى بزرگى در ميان اهل بيت پيامبر هست مانند حضرت باقر، حضرت صادق و حضرت كاظم و حضرت رضا (عليهم السلام)ونفس زكيّة و مانند آن».

وى اين سخن را در قرن ششم مى گويد و ما اكنون در اوائل قرن پانزدهم هجرى هستيم و جهان اسلام از مغرب و تونس و الجزائر و مصر گرفته تا برسد به عربستان و شامات و تركيه و ايران، و غيره شاهد نسل درخشنده رسول خدا مى باشيم وهمگى مى گوييم: «صَدَقَ اللّه الْعَلِيُّ الْعَظيمُ; إنّا أعْطَيْناكَ الْكَوثَر».

در اين جا تذكر نكته اى مناسب است و آن اين كه در اعصار گذشته بالأخص از عصر حضرت رضا به بعد، مقامى به نام «نقابة الطالبيين» وجود داشت كه مبرزترين آنان عهده دار آن مقام مى باشد; بدين صورت كه در هر نقطه و منطقه اى، «نقيبى» براى «طالبيين» معيّن مى شد و بارزترين آنان «نقيب النقبا» لقب مى گرفت وتاريخ از دو شخصيت بزرگ كه يكى امام معصوم وديگرى فرزند او است نام مى برد

[١] مفاتيح الغيب، ج٨، ص ٤٩٨، ط مصر، ١٣٠٨.