خلاصه اگر در اين دو آيه، از «عالمين» انبوهى از انسانها اراده شده است نه همه انسانها، به خاطر قرينه خارجى و دليل ديگرى است كه اين معنا را اثبات مى كند واگر قرينه و دليل ديگرى نبود، معناى «عالمين» در اين دو آيه هم، همان جهانيان و همه انسانها است و چون ، چنين در آيه مورد بحث قرينه اى وجود ندارد بايد گفت مقصود همان معناى اوّلى و ظاهرى آن است يعنى معناى آيه اين است: بزرگ است خدايى كه قرآن را بر پيامبرش نازل كرد تا به وسيله قرآن همه انسانها را انذار نمايد، در اين صورت رسالت و پيامبرى او براى همه انسانها تا روز قيامت ادامه خواهد داشت.

گواه سوم قرآن، براى خاتميت

(إِنَّ الّذينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمّا جاءَهُمْ وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزيرٌ* لايَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ و َلا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيم حَميد)(فصلت/٤١و٤٢).

«كسانى را كه موقع نزول قرآن به انكار آن برخاستند، مجازات خواهيم كرد، به راستى قرآن كتابى ارجمند وعزيز است، باطل هرگز به آن راه ندارد نه از پيش و نه از پشت سرش، واين كتاب از جانب خداى حكيم و ستوده نازل شده است».

در اين آيه شريفه مقصود از «ذكر» قرآن است به دليل آياتى كه ذيلاً نقل مى شود:

(إِنّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنّا لَهُ لَحافِظُونَ) (حجر/٩).

«ما قرآن را نازل ساختيم و ما حافظ ونگهدار آن هستيم».

[١] بحار الأنوار، ج٤٣، ص ٣٦.