قرآن براى رفع چنين احتمالى در آيه مورد بحث مى گويد: «تو هرگز با خواندن ونوشتن سروكارى نداشتى، تو هيچ گاه كتابى را نخوانده اى وقلم روى كاغذ نگذاشته اى زيرا در اين صورت، خرده گيران در آيين تو ترديد مى كردند».

خلاصه اين كه اگر شما اين آيه را به دست هرعرب ويا آشنا به زبان عربى بدهيد مى گويد نظر آيه اين است كه پيامبر اصلاً با خواندن ونوشتن سر وكار نداسته است .

وانگهى هرگاه مراد از كتاب، همان كتابهاى مقدس باشد در اين صورت جمله «ولا تخطّه» زائد خواهد بود زيرا هرگاه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)قدرت خواندن كتابهاى فوق را داست، به طور واضح قدرت بر نوشتن آنها نيز خواهد داست وديگر لازم نبود بفرمايد: «... لا تخطّه» (دقت كنيدكه ضمير تخطه به كتاب بر مى گردد) ولى به طورى كه ما معنى كرديم، آوردن آن مفيد وسودمند خواهد بود، زيرا مفاد آيه در اين صورت، يك كلام ساده و عمومى مى باشد; مى گويند فلانى به طور كلى با خواندن ونوشتن سروكارى ندارد و با خواندن ونوشتن آشنا نيست.