از اين موارد وموارد ديگر (آياتى كه لفظ كتاب در آنها وارد شده است روشن مى شود كه لفظ كتاب در مصاديق مختلف به كار رفته كه غير كتب عهدين است وبا بودن چنين آيات زياد، چگونه آقاى نويسنده(عبد اللطيف هندى) ادعا دارد كه كتاب در قرآن به معناى انجيل وتورات وامثال آنها مى باشد.

ج: اگر آيه به اين معنى باشد كه پيامبر قبل از بعثت، كتابهاى مقدّس انجيل وتورات را نخوانده است هدف تأمين نمى شود زيرا در اين صورت جاى اين احتمال باقى مى ماند كه پيامبر از آنجا كه مدّتها با خواندن ونوشتن كتابهاى عربى سر وكار داشته، به كمك برخى از نصارى ويهود ـ كه آشنا به زبان كتاب خود بودند ـ مطالب قرآن را از آنها استخراج كرده ودر قالب انشاء عربى ريخته است وآنها را از حفظ مى خواند، چنان كه در سوره فرقان اين احتمال را از مشركان نقل مى كند:

(وَقالَ الَّذينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلاّ إِفْكٌ افْتَريهُ وَ أَعانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ فَقَدْجاؤُوا ظُلْماً وَ زُوراً) .

«كافران مى گويند اين قرآن دروغى است كه به خدا بسته است وگروهى ديگر او را در اين قسمت يارى نموده اند، به راستى كه آنها در اين نسبت ستم كرده و سخن باطل مى گويند».