مى كند وتأكيد مىورزد كه شكست كفر در مقابل سپاه توحيد يك اصل كلى است ولى شرايطى دارد كه نبايد از آن غفلت ورزيد، وهركجا كه سپاه اسلام شكست خورد به خاطر فقدان آن شرايط بود كه شكست را به دنبال آورد، وگرنه ايثارگران تن و روان، پيوسته بر دشمنان پيروزند چنانكه مى فرمايد:

(سُنَّةَ اللّهِ الَّتي قَدْخَلَتْ مِنْ قَبْلُوَ لَنْ تَجِدَلِسُنَّةِ اللّهِ تَبْدِيلاً).[١]

«اين سنّت كلى الهى است در گذشته وهرگز بر آن تغيير ودگرگونى پيدا نمى كنيد».

تحقق اين سنت الهى در گرو اخلاص وايثار است اوّلاً رعايت انضباط وپيروى از دستورهاى فرماندهى لايق. ثانياًفراهم سازى وسائل رزمى وتجهيزات كافى . ثالثاً در اين شرايط ايمان وايثار رزمنده را به پيروزى مى رساند واگر هم در آغاز كار، نوسانى رخ دهد سرانجام پيروزى كامل از آن اسلام ومسلمانان مى باشد.

پاسخ پرسش

جاى يك پرسش باقى است وآن اينكه اگر اين مطلب (اگر نبردى رخ مى داد مسلمانان بر مشركان قريش پيروز مى شدند) حقيقت دارد پس چرا رهبر اسلام از در مسالمت وارد شد حتّى در اثناء مذاكرات صلح گروهى از مهاجمان قريش را كه قصد غارت واسيرگيرى داشتند دستگير كرده، سپس همگان را آزاد ساخت وآيه ياد شده در زير به اين گروه اشاره مى نمايد:

(وَ هُوَ الَّذي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكانَ اللّهُ بِما تَعمَلُونَ بَصِيراً).[٢]

«او است كه دست آنان را از شما ودست شما را از آنان در دل مكه كوتاه

[١] سوره فتح، آيه ٢٣.
[٢] سوره فتح، آيه ٢٤.