١ـ (عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً).(جن/٢٦ـ ٢٧).

«خدا داناى غيب است پس هيچ كس را بر غيب خويش آگاه نمى كند مگر بندگانى كه مورد رضايت او باشند وآن بندگان عبارتند از فرستادگان او، وخدا براى فرستادگان خود از جلو و پشت سرشان، نگهبان قرار مى دهد».

مفاد آيه بسيار روشن است وبه خوبى مى فهماند كه علم غيب، از خدا است و او فرستادگان خود را از غيب آگاه مى كند.[١]

٢ـ (وَما صاحِبُكُمْ بِمَجْنُون * وَ لَقَدْ رَآهُ بِالأُفُقِ الْمُبِينِ* وَما هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنين) .(تكوير/٢٢ـ ٢٤)

«محمّد (صلى الله عليه وآله) ديوانه نيست وفرشته را در افق روشن ديده است و او بر غيب بخيل نيست (علم غيب را كه بر او القا مى شود اگر صلاح باشد به شما مى گويد وبخل نمى كند و از شما پوشيده نمى دارد».

بنابراين به خوبى از آيه فهميده مى شود كه خداوند رسول گرامى خود را توسط فرشته وحى بر غيب آگاه كرده است.

٣ـ (وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلى بَعْضِ أَزْواجِهِ حَديثاً فَلَمّا نَبَّأَتْ بِهِ وَ أَظْهَرَهُ اللّهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُ وَ أَعْرَضَ عَنْ بَعْض فَلَمّا نَبَّأها بِهِ قالَتْ مَنْ أَنْبَأَكَ هذا قالَ نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ...).(تحريم/٣)

پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله)، رازى را به يكى از همسران خود گفت (وبه او سفارش كرد كه آن راز را فاش نكند) ولى او، راز پيامبر (صلى الله عليه وآله) را به ديگرى گفت، خدا پيامبر را از جريان آگاه ساخت وبه او خبر داد كه همسرش، راز او را به ديگرى گفته است پيامبر با اين كه آگاه شد همسرش همه راز را به ديگرى گفته است امّا به قسمتى

[١] به تفسير تبيان، ج٣، ص ٦٣ و مجمع البيان، ج٢، ص ٥٤٥ و تفسير ابوالفتوح رازى، ج٣، ص ٢٦٨ و الميزان ، ج٤، ص ٧٩ مراجعه شود.