كلمه «رأوا» ونكره بودن «آية» گواه بر آن است كه مقصود از آن قرآن نيست، بلكه معجزه اى است غير از آن و روى اين جهت مفسران اسلامى اين آيه وآيه ديگر را كه بعداً نقل مى كنيم گواه بر آن مى گيرند كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله)علاوه بر قرآن معجزه ديگرى نيز داشت.

پيامبر (صلى الله عليه وآله) داراى بيّنات بود

آيه زير حاكى است پيامبر (صلى الله عليه وآله) داراى بيّنات بود ومقصود از آن معجزات است اينك آيه:

(كَيْفَ يَهْدِي اللّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ ايمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ) .(آل عمران/٨٦)

«چگونه خداوند هدايت مى كند گروهى را كه پس از ايمان كفر ورزيدند وگواهى دادند كه پيامبر حق است ودلايل حقانيت او بر آنان رسيد؟!»

مورد دقت جمله (وَجاءَهُمُ الْبَيِّناتُ) است «بيّنات» جمع «بيّنه» به معناى دليل وشاهد است كه مبيّن وروشنگر حقيقت مى باشد.

در بدو نظر ممكن است تصوّر شود كه مقصود از «بيّنات» همان قرآن ويا بشارات نبوت پيامبر در كتابهاى آسمانى است ولى با ملاحظه آيات ديگر كه در آنها اين لفظ در معجزات وامور خارق العاده به كار رفته است مى توان گفت كه مقصود از آن در اين آيه، يا خصوص معجزات وخارق العاده ها است ويا معنايى وسيع است كه شامل معجزات نيز مى شود وجهتى ندارد كه مفاد آيه را در قرآن ويا بشارات نبوت آن حضرت در عهدين منحصر بدانيم.

اينك آيات:

١ـ (وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ) (بقره/٨٧) : «به عيسى بن مريم