براى تشخيص پيامبران واقعى از مدعيان دروغين، راهها ونشانه هايى وجود دارد كه به وسيله آنها مى توان صادق را از كاذب، «نبى» را از «متنبّى»تميز وتشخيص داد.

يكى از آن طرق ـ البته يكى، نه طريق منحصر ـ اين است كه مدّعى نبوت داراى معجزه باشد يعنى دست به كار خارق العاده اى بزند كه نوع بشر حتى نوابغ جهان، قدرت مبارزه با آن را نداشته باشند.

از بررسى آيات قرآن كه درباره دعوت پيامبران وارد شده است استفاده مى شود كه «معجزه خواهى» از پيامبران يك امر فطرى بوده است وامّتهاى پيشين كه پيامبران به سوى آنها اعزام مى گرديدند، در همان مرحله نخست، از آنان درخواست معجزه مى كردند مثلاً هنگامى كه صالح (عليه السلام)قوم ثمود را از خشم خدا بيم داد، وخود را پيامبر خدا معرفى كرد، آنان در پاسخ وى گفتند:

(ما أَنْتَ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُنا فَأْتِ بِ آيَة إِنْ كُنْتَ مِنَ الصّادِقينَ).(شعراء/١٥٤)

«تو بشرى مانند ما هستى اگر در دعوت خود راستگو هستى آيت ونشانه اى بياور!»

گاهى پيش از آن كه مردم، از پيامبران معجزه اى بخواهند خود آنان به مردم اعلام مى كردند كه ما داراى معجزه هايى هستيم، حتى گاهى مردم را دعوت مى كردند كه در اجتماع بزرگ شاهد معجزه هاى آنان باشند».

١ـ موسى بن عمران(عليه السلام) با فرعون روبرو شد، ورسالت خود را اعلام كرد وبه او چنين گفت:

(حَقِيقٌ عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللّهِ إِلاّ الحَقّ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَة مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرائيلَ قالَ إِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِ آيَة فَأْتِ بِها إِنْ كُنْتَ مِنَ الصّادِقينَ) .(اعراف/١٠٥ـ ١٠٦)