آيات قرآنى گواهى مى دهد كه كافران پيوسته طمع به دين مسلمانان دوخته بودند وآخرين آرزوى آنان اين بود كه مسلمانان را از آيين خود باز دارند، وبه كيش نياكان خود برگردانند چنانكه مى فرمايد:

(وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمانِكُمْ كُفّاراً) .[١]

«بسيارى از اهل كتاب آرزو كردند كه شماها را پس از ايمان، به سوى كفر بازگردانند».

پيشرفت سريع اسلام در شبه جزيره وسقوط پايگاه شرك در مكه از اميد آنان مى كاست ولى آخرين پناهگاه خيالى آنان اين بود كه چون آورنده آيين جديد، فرزندى ندارد كه پس از درگذشت او حكومت جوان اسلام را رهبرى كند، از اين لحاظ، اساس حكومت اسلامى پس از رحلت او فرو مى ريزد وچيزى طول نمى كشد كه بر آن پيروز مى شوند ووضع، به همان حال نخست بازمى گردد.

قرآن سخن كافران را در اين باره براى ما نقل مى كند چنانكه مى فرمايد:

(أَمْ يَقُولُونَ شاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ) .[٢]

«بلكه آنان مى گويند كه او (پيامبر) شاعرى است وما انتظار مى بريم كه او دچار حوادث روزگار گردد و از دنيا برود».

اين آخرين نقشه اى بود كه كافران به آن اميدوار بودند ولى روزى كه رسول خدا، وصى خويش ورهبر مسلمانان را پس از خود تعيين نمود، آن روز، روزى بود كه شبحى از ترس ويأس بر فراز زندگى مشركان سايه افكند وطمع آنان از بين رفت.

***

[١] سوره بقره، آيه ١٠٩.
[٢] سوره طور، آيه ٣٠.