از اين جهت، كمتر واقعه تاريخى در جهان، بسان رويداد «غدير» مورد توجه طبقات مختلف از محدّث ومفسّر واز متكلّم وفيلسوف، از خطيب و شاعر و از مورّخ وسيره نويس قرار گرفته وتا اين اندازه در باره آن عنايت مبذول شده است.

يكى از علل ابديت وجاودانى بودن اين حديث نزول سه آيه [١] از آيات قرآن درباره اين واقعه است، وتا روزى كه قرآن ابدى وجاودانى است، اين واقعه تاريخى نيز ابدى بوده و از خاطره ها محو نخواهد شد.

از آنجا كه جامعه اسلامى در اعصار ديرينه وهم اكنون جامعه شيعه، آن را يكى از اعياد مذهبى مى شمارند و مراسمى را كه در ديگر اعياد اسلامى برپا مى دارند، در اين روز نيز انجام مى دهند طبعاً واقعه تاريخى غدير رنگ ابديت به خودگرفته وهيچ گاه از خاطره ها فراموش نمى شود.

از مراجعه به تاريخ به خوبى معلوم مى شود كه روز هيجدهم ذى الحجة الحرام، در ميان مسلمانان به نام عيد غدير معروف بود، تا آنجا كه «ابن خلكان» در باره «المستعلى ابن المستنصر» مى گويد: در سال ٤٨٧ در روز عيد غدير خم كه روز هيجدهم ذى الحجة الحرام است، مردم با او بيعت كردند [٢] و در باره المستنصر باللّه، العبيدى مى نويسد: وى در سال ٤٨٧ دوازده شب به آخر ماه ذى الحجه باقى مانده بود، درگذشت. اين شب شب هيجدهم ماه ذى الحجه شب عيد غدير است.[٣]

ابوريحان بيرونى دركتاب «الآثار الباقيه» عيد غدير را از عيدهايى شمرده كه همه مسلمانان، برپا مى داشتند وجشن مى گرفتند.

[١] آيه ابلاغ ، مائده/٦٧، آيه اكمال، مائده/٣، آيه سؤال عذاب، معارج/٣.
[٢] به كتاب الغدير، ج١، ص ٢٦٨ مراجعه فرماييد.
[٣] به كتاب الغدير، ج١، ص ٢٦٨ مراجعه فرماييد.