ـ پيامبر (صلى الله عليه وآله) :خدا مولاى من، ومن مولاى مؤمنان هستم وبر آنها از خودشان سزاوارتر واولى هستم.هان اى مردم، هركس كه من مولاى او هستم. على مولاى اوست. واين جمله را سه بار تكرار كرد.

سپس گفت:پروردگارا دوست بدار كسى را كه على را دوست بدارد ودشمن بدار كسى را كه على را دشمن بدارد. خدايا ياران على را يارى كن ودشمنان او را خوار وذليل نما. پروردگارا على را محور حق قرار بده».

اين جمله ها را بيان كرد وسپس فرمود: لازم است حاضران به غائبان خبر دهند وديگران را از اين حادثه مطلع سازند.

هنوز اجتماع پرشكوه، به حال خود برپا بود كه فرشته وحى فرود آمد وبه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله)بشارت داد كه خداوند امروز آيين خود راتكميل نمود ونعمت خويش را بر جامعه با ايمان، ارزانى داشت وآيه زير به وسيله پيك وحى نازل گرديد:

(اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِيناً) .[١]

در اين لحظه صداى تكبير پيامبر (صلى الله عليه وآله) بلند شد وگفت: خدا را سپاسگزارم كه آيين خود را كامل گردانيد ونعمت خود را به پايان رسانيد و از رسالت من و ولايت على (عليه السلام) پس از من خشنود گشت».[٢]

پيامبر (صلى الله عليه وآله) از جايگاه خود پايين آمد وياران او دسته دسته به على (عليه السلام) تبريك مى گفتند و او را مولاى خود ومولاى هر مرد و زن با ايمان مى خواندند.

[١] سوره مائده، آيه ٣.
[٢] پايان ترجمه خطبه و متن آن از كتاب «الغدير» ج١، ص ١٠ـ ١١ اخذ شده است.