٤ـ جمله دوّم (أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ) : «او را به جايگاه خود برگردان» تأكيد مطلبى است كه از جمله (فَأَجِرْهُ) استفاده مى شود، زيرا معناى امان دادن، محترم شمردن جان ومال اوست، هرگاه شخص امان خواه، اسلام آورد مى تواند در ميان مسلمانان زندگى كند و از طرفى چون در تحت حمايت مسلمانان است ناچار بايد او را به جايگاه ومأمن خود بازگرداند، از آن پس وضع دو مرتبه به حالت جنگ باز مى گردد.

***

علل رفع امان

آيه هفتم: (كَيْفَ يَكُوُنُ لِلْمُشْرِكينَ عَهْدٌ عِنْدَ اللّهِ وَ عِنْدَ رَسُولِهِ إِلاّ الَّذينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ فَمَااسْتَقامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ المُتَّقينَ).[١]

«چگونه مشركان مى توانند با خدا وپيامبران پيمان داشته باشند؟ مگر آن دسته اى كه نزديك «مسجد الحرام» با آنها قراداد بسته ايد تا هنگامى كه بر «پيمان» خود استوار مانده اند، شما هم استوار بمانيد زيرا خدا پرهيزگاران را دوست مى دارد».

آيه هشتم:(كَيْفَ وَ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ لا يَرْقُبُوا فِيْكُمْ إِلاًّ وَ لا ذِمَّةً يُرْضُونَكُمْ بِأَفْواهِهِمْ وَ تَأْبى قُلُوبُهُمْ وَ أَكْثَرُهُمْ فاسِقُونَ).[٢]

«چگونه مى توانند پيمان داشته باشند، اگر بر شما دست يابند در باره شماقرابت وپيمان را رعايت نمى كنند(مشركان) شما را به زبانهاى خود راضى مى كنند ولى دلهاى آنان (از پذيرفتن گفتار شما) امتناع دارد وبيشتر آنها بدكارانند».

آيه نهم:(اِشْتَرَوْا بِ آياتِ اللّهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِهِ إِنَّهُمْ ساءَ ما كانُوا

[١] سوره توبه، آيات ٧ـ ٨.
[٢] سوره توبه، آيات ٧ـ ٨.