جز اين است كه با استمداد از قواى انتظامى و طريق جبر و زور، آنان را بر ضدّ بيمارى، واكسيناسيون نمايند، آيا ما به خود حق مى دهيم كه بگوييم كار مأموران بهدارى بر خلاف اصول آزادى ودموكراسى است ويا اينكه يك چنين جبر وزور را كه به صلاح طرف وبه قيمت حفظ جان وسلامت او است يك عمل انسانى مى خوانيم وكار آنان را مى ستاييم؟

براى آزادى حدّ ومرز است

آزادى لفظ زيبا وشورانگيز ودر عين حال فريبنده اى است. آنچه مهم است اين است كه بايد در حدود وقيود آزادى كمى بينديشيم، آيا آزادى فرد واجتماع در هرحال مستحسن وزيبا است؟!، يا اين كه براى آزادى حدّومرزى است وتجاوز از آن، مايه بدبختى وذلّت است وبه عبارت ديگر آنچنان نيست كه آزادى در هر حال ودر هر شرايطى مطلوب ومستحسن باشد زيرا آزادى بى قيد وشرط بسان آزادى كودك است كه مى خواهد همه چيز را بشكند، به همه جا برود وبه همه چيز دست بياندازد ويك چنين آزادى به ضرر انسان ها تمام مى گردد.

فرض كنيد گروهى با تشكيل دادن كلوپها، وداير ساختن مراكز فحشا بخواهند اخلاق وروحيات مردم را فاسد سازند واصول انسانى را تحت عنوان «آزادى عقيده وعمل» زير پا بگذارند آيا جلوگيرى از اين گروه با اصل «حريّت» وآزادى مخالف است؟!

آزادى تا آنجا محترم است كه بر اصول صحيح زندگى وارزشهاى اخلاقى لطمه اى وارد نسازد وجامعه انسانى را به افكار جاهلانه واعمال ضد انسانى دعوت ننمايد واگر نه چنين افكار وعقايد واعمال و رفتار از نظر خرد محكوم مى باشد.

جلوگيرى از اعمال شرم آور يك چنين گروه فاسد، وظيفه وجدانى هرفرد