اصولاً هدف از تشكيل حكومت اسلامى، دعوت به يكتاپرستى واشاعه توحيد وبرچيدن هر نوع بت پرستى است. پيامبر از جانب خدا وظيفه دارد كه با روش هاى گوناگون ـ از استدلال وبرهان وپند ونصيحت گرفته تا سر حدّ جبر و زور ـ بت وبت گرا را از صفحه روزگار برافكند، در اين صورت چگونه مى تواند در محيط حكومت خود چنين افرادى را به رسميت بشناسد وبه آنان آزادى عمل بدهد. هرگاه خاورشناسى در هدف پيامبران وبرگزيدگان آنان كه از جانب خدا، براى پاكسازى محيط از لوث شرك مبعوث شده اند، بينديشد وبداند كه آنان براى توحيد عبادت وتثبيت يگانه پرستى آمده اند اگر منصف باشد قطعاً حق را مى پذيرد.

پيامبران بسان رؤساى حكومت هاى دموكراسى نيستند كه از طرف اكثريت مردم برگزيده شده باشند تا در تقنين وتشريع خود، از افكار عمومى الهام بگيرند واگر مردم روزى بر وجود مشرك صحّه گذاردند آنان نيز آنان را بپذيرند.

بلكه آنان از جانب خدا روى خط ومشى معيّنى برانگيخته شده اند و هدف از بعثت آنان دعوت به يكتاپرستى وبازدارى مردم از پرستش غير اوست.هرگاه بپذيريم كه آنان از جانب خدا برانگيخته شده اند ونيز بپذيريم كه هدف آنان بسيار مقدّس وحياتى است; در اين صورت، اين نوع انتقادها جز انتقادات كودكانه چيز ديگرى نخواهد بود.

شايد در جهان هدفى مقدّس تر از مبارزه با شرك وبت برستى نباشد در اين صورت بايد ديد كه رهبر عاليقدر، از چه وسائلى براى اين هدف استفاده كرده و در وصول به آن، چگونه اصول انسانى را رعايت نموده است.

پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) سيزده سال تمام در مكّه از طريق پند واندرز وتشريح مفاسد