«مگر آن گروه از مشركان كه با شما پيمان بسته اند و از عمل به پيمان چيزى كم نكرده اند از كسى بر ضدّ شما پشتيبانى ننموده اند، نسبت به آنان تا پايان مدّت وفادار بمانيد».

در آيه هفتم كه بعداً به تفسير آن خواهيم پرداخت چنين مى فرمايد:

(إِلاّ الَّذِينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ فَمَا اسْتَقامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ).

«مگر افرادى كه با آنان نزد مسجد الحرام پيمان بستيد تا آنان وفادار هستند شما نيز وفادار باشيد».

نه تنها به وسيله اين دو آيه، گروه وفادار به پيمان از اين قطعنامه استثنا شده اند بلكه در آيه هاى هشتم ودهم ويازدهم از همين سوره به اين حقيقت تصريح ويا اشاره نموده است.واين خود نشانه پاكى وآسمانى بودن آيين اسلام وصداقت ودرستكارى حضرت محمّد (صلى الله عليه وآله)است كه در موقع قدرت وعظمت خود وضعف وبيچارگى دشمن، پيمانهاى خود را يكجانبه لغو نكرده ونسبت به آنها وفادار باقى مانده است.

در الغاء امان از مشركان خاورشناسان زياد گرد وخاك كرده اند وقطعنامه قرآن را در باره گروه مشرك مورد انتقاد قرار داده اند ولى در مفاد آيات دقّت نكرده وتصوّر كرده اند كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله) همه را به يك چوب رانده است وبه وفادار وپيمان شكن از يك نظر نگريسته است در صورتى كه در اين شانزده آيه كه حضرت على (عليه السلام)مأموريت يافت آنها را بر مشركان در «روز منى» بخواند گروه وفادار صريحاً مورد احترام بوده وپيامبر(صلى الله عليه وآله)مأمور بود مادامى كه از جانب آنان نقضى رخ ندهد نسبت به آنان وفادار باشد.