منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١١

٤ـ قرآن ايّوب را به عنوان يك بنده صابر وبردبار معرّفى مى كند ومى فرمايد:

(إِنّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ) .[١]

«ما او را صابر وشكيبا يافتيم، چه نيكو بنده اى است ».

قرآن على (عليه السلام) را نيز با صفت شكيبايى توصيف كرده مى فرمايد:

(وَجَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً) .[٢]

«در برابر صبر وبردبارى كه داشتند آنان را با بهشت ولباس ديبا پاداش مى دهد».

٥ـ اگر خداوند نماز وزكات را به عيسى سفارش كرده چنانكه مى فرمايد:

(وَأَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ ما دُمْتُ حَيّاً) . [٣]

«نماز وزكات را تا زنده ام به من سفارش كرده است. ومقصود از سفارش اين است كه تا زنده است نماز بگزارد وزكات بدهد».

قرآن نيز على(عليه السلام) را يك فرد نماز گزار وزكات دهنده كه به مورد سفارش حضرت مسيح عمل مى كرد معرفى مى كند ومى فرمايد:

(الَّذِينَ يُقِيمونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ) .[٤]

«آنان كه نماز مى گزارند وزكات مى دهند در حالى كه در ركوعند».

اين آيه به اتّفاق بسيارى از مفسّران ومحدّثان اسلامى در باره امام على (عليه السلام) نازل شده است كه انگشترى خود را در حال ركوع به عنوان صدقه داد.

٦ـ قرآن فرشتگان را به صفت خداترسى معرّفى مى كند ومى فرمايد: