خلاف عادت و به خاطر پيشامدى ديگر سرايت كند ظاهراً ضامن نيست و اگر در همين فرض، سرايت به خاطر عملى باشد كه خود او انجام داده ضامن است هر چند آتش به مقدار نيازش بوده باشد.

٦٤- اگر كسى در ملك ديگران و بدون اذن صاحب ملك، و يادر خيابان عمومى و بدون مصلحت رهگذرها، آتشى برافروزد، و اين آتش تلفات جانى يا مالى به بار آورد وى ضامن است، هرچند مقصودش به بار آوردن اين تلفات نبوده باشد؛ بلى در همين فرض اگر شخص ديگر چيزى را در آن آتش بيندازد يا كسى را به طرف آتش هل بدهد خود آن شخص ضامن است نه افروزنده آتش، و اگر خود آتش افروزى او تلف و جنايتى به بار نياورد؛ بلكه بطور توليدى جنايتى را به بار آورد مثل اينكه آتش به جاى ديگر سرايت كند كه در آنجا افراد و اموالى هست افروزنده نسبت به اموال ضامن است، و امّا نسبت به تلفات انسانى در صورتى كه عمداً اين كار را كرده باشد و مى‌دانسته كه انسان نامبرده راه فرارى ندارد قصاص مى‌شود، و اگر شبه عمد بوده خون بها را از مال خودش بايد بپردازد و اگر خطاى محض بوده عاقله‌اش بايد بپردازد. همه مسائلى كه در مورد آتش افروزى بيان شد درباره باز كردن آب به سوى افراد و اموال نيز مى‌آيد.

٦٥- اگر كسى چيز لغزنده‌اى نظير پوست خربزه سر راه مردم بيندازد، يا جلو درب خانه و مغازه‌اش را- بر خلاف متعارف و بدون قصد خدمت و احسان به رهگذرها- آب بپاشد و كارش سبب شود كه كسى بدون توجه و عمد روى آن پاگذاشته و بعد ليز بخورد و آسيب ببيند، او ضامن مى‌باشد، و همچنين است اگر كار او سبب آسيب به شخص غير مميّز يا ديوانه و يا حيوانى بشود؛ ولى اگر فرد عاقلِ بالغ هوشيار عمداً پاى خود را روى آن بگذارد و ليز بخورد و آسيب ببيند، آن شخص ضامن نيست.

٦٦- اگر كسى ظرف و يا چيزى مثل آن روى ديوار خود بگذارد و آن چيز روى شخصى يا مالى بيفتد و آن را تلف كند، ضامن نيست؛ مگر آن را بطور مايل و بگونه‌اى نهاده باشد كه عادتاً اقتضاى سقوط و افتادن به كوچه يا منزل ديگرى را داشته باشد كه در اين صورت وى ضامن است.