فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٥ - پذيرش قضاء

پذيرش قضاء

١- بر شخص واجد شرائط قضاء، واجب كفائى است بين مردم داورى كند؛ و اگر در شهرى جز يك شخص واجد شرائط نباشد، بر او واجب عينى است كه قضاوت آن شهر و حوالى آن را تا حدودى كه رفت آمد به آنجا حَرَجى نباشد بپذيرد؛ ولى اگر در شهر بيش از يك واجد شرائط قضاء باشد، قضاوت بر هيچ يك واجب عينى نيست، حتّى اگر طرفين دعوى‌ نزد يكى از آنها بروند، باز دادرسى بر او واجب عينى نيست.

٢- شخص واجد شرائط قضاء، اگر مطمئن باشد در كار قضاء دچار گرفتارى آخرت نمى‌شود، مستحب است براى پذيرش قضاء قيام كند، و خود را در معرض آن قرار دهد؛ لكن با وجود كسانى كه اين وظيفه را انجام مى‌دهند، بهتر است اقدام نكند.

٣- قضاوت بين مردم براى كسى خود را مجتهد جامع الشرائط فتوى‌ و حكم نمى‌داند، حرام است، حتّى در اختلاف راجع به امور ناچيز، هرچند مردم او را داراى اهليّت بدانند.

٤- چيزى دادن جهت قاضى شدن حرام است.