فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٢ - چهارم - حد شرب مسكرات

مورد شخص إقرار كننده محتمل بوده باشد.

١٣٧- به صرف اينكه بوى شراب از دهان كسى احساس شود با توجه به اينكه احتمال عذر هم در ميان باشد حدّ بر او جارى نمى‌شود و كسى كه شراب خورده باشد اگر ادّعاء نمايد كه جماعتى به اكراه به خوردِ من داده‌اند، حدّ از او ساقط مى‌شود به شرطى كه گواهان عادل او را تكذيب نكنند.

ب- شهادت:

١٣٨- احكام مربوط به اثبات اين جرم به توسط شهادت، همان احكامى است كه در «مشتركات مربوط به بخشهاى رفتار حكومتى ولىّ‌امر» همين جلد صفحه ٦٧، فقرات (٢٨ و ٢٩) بيان شده‌اند. ١٣٩- شرب مسكرات و فقاع با شهادت دو شاهد مردى كه شرائط قبولى شهادت را دارند ثابت مى‌شود؛ و در اين باب شهادت زنان قبول نيست نه به تنهايى و نه با انضمام شهادت مردان.

١٤٠- اگر دو مردى كه شرائط قبولى شهادت را دارند بطور مطلق به شرب مسكر يا فقاع‌ب شهادت بدهند، شرب ثابت مى‌شود؛ ولى اگر شهادتشان در خصوصيات ماجرا مختلف باشد مثلًا يكى بگويد: فلانى فقاع نوشيده، و ديگرى بگويد: شراب نوشيده، يا يكى بگويد: در بازار نوشيده، و ديگرى بگويد: در خانه نوشيده، اين گواهى مثبت شرب مسكر و وجوب حدّ نمى‌گردد، و همچنين است اگر يكى شهادت دهد: فلانى با علم به حرمت، شراب نوشيده؛ و ديگرى شهادت بدهد با جهل به حكم شراب نوشيده؛ و اما اگر يكى بطور مطلق شهادت دهد و بگويد: فلانى مسكر نوشيد، ولى ديگرى آن را مقيد كند به خمر و بگويد: او خمر نوشيده، ظاهراً حدّ بر او ثابت مى‌شود.

چهارم- حدّ شرب مسكرات:

١٤١- حدّ نوشيدن مسكر هشتاد تازيانه است، چه نوشنده‌اش مرد باشد يا زن، كافر باشد يا مسلمان، آزاد باشد يا برده؛ البته اگر كافر شراب را علناً بنوشد حدّ دارد؛ اما اگر