نام هركدام درآيد بچه ملحق به او مى‌شود در فروض مزبور فرق بين زن و مرد نيست پس اگر زنى مدَّعى‌ شود بچه مجهول النسب بچه من است ملحق به او مى‌شود در صورتى كه منازع نداشته باشد والا ملحق به كسى است كه بينه دارد؛ و اگر بينه در كار نباشد و يا معارض باشد بايد قرعه زده شود قرعه به نام هركدام درآيد بچه ملحق به او مى‌شود؛ و چنانچه بچه پس از بلوغ نفى ادعاء مدَّعى‌ نمايد ادعاءاش قبول نمى‌شود؛ مگر با بيّنه.

٢٨٥- اگر كسى إقرار كند كه اين مجنون فرزند من است و مجنون بعد از افاقه منكر شود، مجنون مذكور و بچه‌اى كه در فقره قبل ذكر شد نمى‌توانند پدر مذكور را قسم بدهند.

٢٨٦- اگر كسى بچه‌اى در يدش باشد و مدَّعى‌ باشد كه آن بچه مال اوست، آن بچه به او ملحق مى‌شود؛ مگر الحاق به او مضر به غير باشد، مثلًا آن بچه مُعتَق كسى باشد، زيرا ولاء مُعتَق براى مولاى اوست و پسر بودن براى مدَّعى‌ مقتضى است اين مدَّعى‌ مقدم بر مولى در ارث بچه باشد، چون الحاق مضر به غير است و بچه ملحق به مدَّعى‌ نمى‌شود.

٢٨٧- اگر كسى مدَّعى‌ شود فلان بالغ و عاقل فرزند من است و او انكار كند، ملحق به آن كس نمى‌شود؛ مگر با بينه و اگر آن بالغ و عاقل ساكت شود، و حرف نزند اين سكوت تصديق وى نمى‌باشد و به مدَّعى‌ ملحق نمى‌گردد.

٢٨٨- اگر كسى مدَّعى‌ شود فلان بچه كه بر فراش ديگرى تولد يافته بچه من است مثلًا به ادعاء وطى شبهه حرفش مقبول نيست هر چند زن و شوهر موافق اين مدَّعى‌ باشند بلكه بايد بينه بر مدعاى خود اقامه كند.

٢٨٩- اگر در مورد بچه‌اى تداعى شود، يعنى دو نفر هر يك مدَّعى‌ شوند بچه‌اى كه در دست يكى از آن دو است مال من است آن بچه تنها به صاحب يد ملحق مى‌شود.

٢٩٠- اگر كسى مدَّعى‌ شود فلان بچه مال من است و زنم او را زاييده است، و زن انكار كند و بگويد من او را نزاييده‌ام بچه با اين إقرار ملحق به مدَّعى‌ نمى‌شود.

٢٩١- اگر دو نفر تداعى كنند يعنى هر يك بگويند فلان بچه مال من است و قبل از قرعه زدن بچه بالغ شود و خود را به يكى از آن دو نسبت دهد قبول است،- با اشكالى‌