فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٨٧ - * اول - ديه جنايت وارده بر موى انسان *

١٠٣- تشخيص روييدن يا نروييدن موى مجنى عليه با كارشناس خبره است و در صورتى كه اهل خبره بگويد موى او ديگر نمى‌رويد، پرداخت ديه واجب مى‌شود و چنانچه بر خلاف نظر خبره دوباره مو برويد، بايد به همان نسبت كه موى روييده از ديه‌اى كه پرداخت شده به جانى برگردد. ١٠٤- اگر در اثر جنايت، موى هر دو ابروى شخصى بريزد، جانى بايد پانصد دينار و اگر موى يك ابرو بريزد نصف آن را به او بپردازد، ولى اگر دوباره برويد مجنّى عليه بايد ارش بگيرد، و اگر بعضى برويد و بعضى نرويد آنچه نروييده با همه ابرو سنجيده مى‌شود به همان نسبت ديه معيّن مى‌گردد و به وى داده مى‌شود و آنچه روييده ظاهراً جانى ارش مى‌پردازد.

١٠٥- بنابر اقرب، جنايت بر مژه‌هاى چهار پلك يعنى موى دو پلك بالا و پايين دو چشم، مستوجب ارش مى‌باشد و اگر هيچ يك از چهار مژه نرويد اقرب ارش است ولى أحوط آن است كه جانى ديه كامله را بپردازد.

١٠٦- غير از سر و صورت و ابروها، موى ديگر اعضاء بدن شرعاً ديه معين ندارد، و اگر موى سائر اعضاء بدن بر اثر جنايتى بريزد و خود عضو سالم بماند، در ازاى مو، ارش واجب مى‌شود؛ لكن اگر جنايت بر خود عضو وارد آيد، ديه عضو واجب مى‌شود و موى آن ديه جداگانه و حتى ارش هم ندارد، و همچنين است اگر مو با پوست كنده شود، پس اگر جانى عضوى مانند بازو، ساق پا، و يا پلك كسى را قطع كند، تنها ديه همان عضو بر او واجب مى‌شود نه ديه يا ارش موى آن.

١٠٧- در موى صورت خنثاى مشكل ارش ثابت است، و همچنين موى صورت زن اگر فرض شود كه بى‌مو شدنش نقص باشد و نيز در هر موردى كه از ناحيه شارع تقديرى براى آن وارد نشده جانى بايد ارش بدهد.

١٠٨- اگر فرض شود كه بى مو شدن برده و يا كنيز قيمت آن را بالا مى‌برد و يا هيچ اثرى در قيمت او نمى‌گذارد جانى چيزى بدهكار نمى‌شود و تنها بايد تعزير شود، و اگر فرض شود كه بى‌مو شدنش عيب است و سبب نقص قيمت باشد بايد ارش بپردازد.