فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٨٤ - اول - جانى منفرد باشد

بر ذمه شخص جانى نمى‌آيد، و همچنين است اگر بطور مطلق و بدون توضيح به او بگويند در اين غذا زهر ريخته شده و او اعتناء نكند و آن غذا را بخورد و فوت كند؛ ولى اگر جانى به دروغ بگويد در اين غذا زهر ريخته‌ام اما كشنده نيست بلكه براى فلان بيمارى علاج و درمان است و او هم بخورد و فوت كند، جانى قاتل و قصاص مى‌شود.

٢٢- اگر كسى كه شخصى را مهدورالدم مى‌دانسته، يعنى از نظر شرع كشتن او مباح است، غذائى مسموم نزد او بگذارد، و بعد از مرگ آن شخص توسط اين غذا معلوم شود كه او مهدور الدم نبوده قتل عمدى نيست، و قصاص ندارد؛ لكن جانى بايد ديه او را بپردازد.

٢٣- اگر كسى طعامى را كه در آن سمّى غير كشنده هست نزد شخصى بگذارد، چنانچه مقصودش قتل او هرچند به اين احتمال كه او را با اين وسيله به قتل برساند، باشد در اين فرض اگر آن شخص با خوردن آن طعام بميرد در صورتى كه جاهل به مسموميّت غذا باشد قتل عمدى است و قصاص دارد؛ ولى اگر مقصودش كشتن او نباشد قصاص ندارد لكن ديه او را بايد بپردازد.

٢٤- اگر ميهمان- يا كسى كه از بيرون به داخل خانه شخصى آمده است- زهرى در طعام صاحب خانه بريزد، و صاحب خانه بدون آگاهى از كار او آن طعام را بخورد و بميرد، در صورتى كه جانى به قصد قتل او چنين كرده باشد قصاص مى‌شود، و امّا اگر مثلًا به قصد كشتن سگ او چنين كرده باشد، ولى صاحب خانه آن را خورد و مرده باشد قصاص بلكه ظاهراً ديه هم ندارد؛ مگر اينكه جانى مى‌دانسته كه صاحب‌خانه از آن خواهد خورد كه در اين فرض قصاص مى‌شود.

٢٥- اگر در خانه كسى طعام مسمومى باشد و ديگرى بدون اجازه او داخل خانه‌اش بشود و آن را بخورد، و بميرد قصاص يا ديه بر ذمه صاحب غذا نمى‌آيد، و نيز اگر خود او آن شخص را براى كارى غير از خوردن غذا دعوت كند و او بدون اذن صاحب‌خانه آن طعام را بخورد و بميرد قصاص و ديه بر ذمه كسى نمى‌آيد.

٢٦- اگر كسى چاهى را سر راهى بكند و بگونه‌اى باشد كه هر كس در آن بيفتد كشته‌