فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٩٠ - ديه گوش

بايد بدهد.

١١٦- در قطع روثه نصف ديه است حال آيا روثه به معناى نوك بينى است؟ و يا ديواره بين دو سوراخ آن است؟ و يا مجمع نرمه آن است؟ احتمالاتى است و امكان دارد كه برگشت اين احتمالها به يك چيز باشد و آن همان نوك بينى است هنگام رُعاف، خون از آن مى‌چكد و همان مجمع نرمه و محل ديواره بين دو سوراخ بينى است. وقتى ديواره كه از جلو از بالا به پايين ديده مى‌شود قطع گردد نوك بينى و نيز مجمع نرمه قطع شده است، هرچند اين جمع كه بين سه احتمال انجام نموديم خالى از تأمل نيست.

١١٧- بنابر ارجح بريدن يكى از دو سوراخ بينى ثلث ديه دارد پس اگر با چيز برنده‌اى نظير تير و نيزه دو سوراخ بينى و ديواره آن را به گونه‌اى پاره كند كه فاسد شوند بايد دو ثلث ديه بدهد و اگر جنايت سبب فساد بينى نشود يا هر دو را بشكافد ولى اصلاح بشوند، احتياط است پنج يك ديه را بپردازد.

ديه گوش:

١١٨- اگر جانى هر دو گوش كسى را از بيخ ببرد يك ديه كامله و اگر يكى از آنها را ببرد نصف ديه بايد بدهد، و اگر قسمتى از يك گوش را قطع كند بايد به همان اندازه از ديه يك گوش حساب كند و آن را بپردازد يعنى اگر نصف گوش قطع شده نصف ديه و اگر ثلث قطع شده، ثلث ديه را بدهد و به همين ترتيب است مازاد بر نصف يا كمتر از ثلث.

١١٩- در قطع نرمه گوش ثلث ديه گوش، و در نصف آن نصف ثلث ديه گوش واجب مى‌شود و به همين ترتيب هر چه كمتر باشد به همان ميزان از نصف ثلث كم مى‌گردد و اگر نرمه گوش را سوراخ يا پاره كند، احوط بلكه اظهر است كه ثلث ديه نرمه را بپردازد.

١٢٠- اگر شخصى ضربه‌اى بر گوش كسى وارد آورد كه گوش او را خشك كند يعنى‌