فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٨٣ - اول - جانى منفرد باشد

و بعد بيفتد و كسى را زير بگيرد و آن شخص بميرد نه قصاص مى‌شود و نه ديه به عهده‌اش مى‌آيد، و اگر خود او كه بر روى شخص افتاده بميرد چيزى بر عهده كسى كه او بر رويش افتاده نمى‌آيد.

١٨- اگر شخصى از طريق سحر كسى را به قتل برساند و از قبل نداند كه آن سحر سبب قتل او مى‌شود، قتل او وقتى عمدى است كه از اوّل قصد كشتن او به اين طريق را داشته باشد و گرنه شبه عمد است، حال چه اينكه بگوييم سحر او واقعيت دارد يا نه، و اگر سحرى كه او كرده نوعاً سبب قتل كسى مى‌شود قتلش عمدى خواهد بود هرچند كه قصد كشتن كسى را نداشته باشد.

١٩- اگر شخصى از روى عمد زخمى بر كسى وارد كند، و در اثر سرايت و گسترده شدن، آن زخم هلاك شود، چنانچه آن جنايت طورى باشد كه غالباً و در بيشتر موارد باعث سرايت و قتل مى‌شود، و يا ضارب به قصد سرايت و قتل جنايت را بر او وارد نموده باشد و طرف هلاك شده، قتل عمدى است؛ و اما اگر آن جنايت غالباً سبب گسترش زخم و هلاكت نباشد و جانى هم قصد قتل او را نداشته باشد ولى مضروب كشته شود، عمد بودن قتل محلّ اشكال است بلكه بنابر أقرب قتلش شبه عمد است و بايد ديه بپردازد.

٢٠- اگر كسى طعام مسمومى كه غالباً كشنده است، جلوى ديگرى بگذارد، يا اگر غالباً كشنده نيست ولى به قصد كشتن نزد او بگذارد، و آن شخص هم ندانسته آن غذاى مسموم و كشنده را بخورد و هلاك شود، قصاص دارد، و اقدام مقتول به خوردن آن طعام‌از روى جهل يا مميّز نبودن او، تأثير در حكم قصاص ندارد خواه مسموم كننده زهر را در طعام خود ريخته و نزد او گذارده يا هديه كرده باشد، يا از همان نخست در طعام خورنده ريخته باشد مثلًا خادمى داخل طعام مخدوم خود زهر بريزد و يا در طعامى كه مال خود او بوده زهر ريخته باشد.

٢١- اگر كسى طعام مسمومى را نزد شخصى بگذارد و او با علم به اينكه زهر در غذا ريخته‌اند عمداً و بدون اينكه مجبورش نمايند آن را بخورند و كشته شود، قصاص و ديه‌