٢٥٠- اگر شخصى دست كسى را از مچ دست- بند دست- قطع كرده باشد از همانجا قصاص مى‌شود و اگر علاوه بر مچ مقدارى هم از ذراع قطع كرده باشد ظاهراً از همانجا قصاص مى‌شود؛ و اگر ممكن نباشد بايد ارش گرفته شود، و اگر شخصى دست كسى را از آرنج قطع كرده باشد قصاص تا آرنج ثابت است و اگر مقدارى بالاتر از آرانج قطع كرده باشد همان مقدار از جانى در قصاص قطع مى‌شود واگر ممكن نباشد منتهى به حكومت و ارش گرفته مى‌شود.

٢٥١- در قصاص تساوى عضو از نظر اصلى و زيادى بودن شرط است، به اين بيان عضو اصلى جانى به خاطر قطع عضو زايد مجنّى‌عليه قطع نمى‌شود هرچند كه محل هر دو يكى باشد، و عضو زايد جانى به خاطر قطع عضو اصلى مجنّى‌عليه در فرضى كه محل آن دو مختلف باشد قطع نمى‌شود ولى اگر محل آن دو متّحد باشد و جانى عضو اصلى نداشته باشد و عضو زايد داشته باشد عضو زايد او به خاطر عضو اصلى قطع مى‌شود پس معلوم شد در قصاص از عضو اصلى عضو اصلى جانى قطع مى‌شود به شرطى كه محل هر دو يكى باشد و از عضو زايد عضو زائد جانى با اتّحاد محل قطع مى‌شود، و همچنين با اتّحاد محل عضو زايد اگر جانى عضو اصلى نداشته باشد به خاطر قطع عضو اصلى قطع مى‌شود، و اگر جانى دست زيادى در سمت راست داشته باشد و دست زائد كسى كه در سمت چپ او واقع بوده بريده باشد به خاطر آن قطع نمى‌شود، چون محل اين دو عضو زائد مختلف است، و همچنين عكس اين صورت و نيز دست زيادى سمت راست جانى به خاطر دست چپ اصلى كسى قطع نمى‌گردد و همچنين عكس اين صورت.

٢٥٢- اگر جانى و مجنىّ‌عليه هر دو يك انگشت زيادى در يك سمت داشته باشند مثلًا هر دو در دست راست دو انگشت ابهام داشته باشند و جانى دست راست مجنّى عليه را از كف دست قطع كرده باشد از او قصاص گرفته مى‌شود، و اگر جانى فقط يك انگشت زيادى در كنار انگشتانش داشته باشد اقرب آن است كه مجنّى عليه مى‌تواند دست او را قطع كند و بر او واجب نيست ديه يك انگشت جانى را پرداخت نمايد؛ و اگر مجنّى عليه فقط انگشت زايد را داشته باشد مشهور آن است كه مجنّى عليه كف‌