وَ اذْکرِ اسْمَ رَبِّک وَ تَبَتَّلْ اِلَیهِ تَبْتیلا. رَبُّ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ لا اِلهَ اِلّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَکیلا. وَ اصْبِرْ عَلی ما یقولونَ وَ اهْجُرْهُمْ هَجْرآ جَمیلا. وَ ذَرْنی وَ الْمُکذِّبینَ اُولِی النَّعْمَةِ وَ مَهِّلْهُمْ قَلیلا[١] .

آیات اول سوره مبارکه یا اَیهَا الْمُزَّمِّل است. این آیه‌ای که اول تلاوت کردم: «وَ اذْکرِ اسْمَ رَبِّک» و همچنین جمله «وَ تَبَتَّلْ اِلَیهِ تَبْتیلا» در جلسه پیش تفسیر شد و مورد بحث قرار گرفت. چون آیه بعد دنبال آن آیه است از این جهت آن را هم خواندیم. فرمود که یاد کن نام پروردگارت را و به سوی او تبتّل کن. گفتیم تبتّل حالت تضرع و انقطاع و همان است که جوهر عبودیت است. جمله «وَ تَبَتَّلْ اِلَیهِ تَبْتیلا» متبتّل باش به او و متضرع باش و منقطع باش به او منقطع شدنی ـ مخصوصآ کلمه تبتیلا: منقطع شدنی، یعنی نوع خاص ـ همان کمال انقطاع را می‌رساند که لازمه عبودیت و خداپرستی است و بلکه حقیقتِ دعا همان انقطاع به حق است. انقطاع یعنی بریده شدن از ماسوی و پیوستن به خداوند.

دعایی هست به نام «مناجات شعبانیه» که در کتب دعا مثل مفاتیح هست، دعایی است که نوشته‌اند این دعا را امیرالمؤمنین علی(ع) و امامانِ از اولاد او می‌خوانده‌اند. دعایی است که

[١] . مزّمّل / ٨ ـ ١١.