کلّا وَ الْقَمَرِ. وَ اللَّیلِ اِذْ اَدْبَرَ. وَ الصُّبْحِ اِذا اَسْفَرَ.اِنَّها لاَِحْدَی الْکبَرِ. نَذیراً لِلْبَشَرِ. لِمَنْ شاءَ مِنْکمْ اَنْ یتَقَدَّمَ اَوْ یتَأخَّرَ. کلُّ نَفْسٍ بِما کسَبَتْ رَهینَةٌ. اِلّا اَصْحابَ الْـیمینِ. فی جَنّاتٍ یتَساءَلونَ. عَنِ الْـمُجْرِمینَ. ما سَلَککمْ فی سَقَرَ[١] .

دنباله آیات پیشین است. در آیات پیش، بعد از قسمت اول این سوره از آیه یا اَیهَا الْمُدَّثِّرُ تا عَلَی الْکافِرینَ غَیرُ یسیرٍ که به یک اعتبار یازده آیه کوتاه است (غیر از بسم الله ده آیه کوتاه است) اشاره به داستان ولید بن مغیره بود و تهدیدی که قرآن کریـم او را از نظر عاقبت کـرد، به خاطر اظهار نظری که او در باره قـرآن کرد بعد از فکر کردنها و پس و پیش کردنها و اندازه‌گیری کردنها که ما درباره قرآن چه باید بگوییم، گفت : اِنْ هذا اِلّاسِحْرٌ یؤْثَرُ باید بگوییم یک جادو است ؛ در این صورت مسئله تأثیر و نفوذ خارق العاده قرآن در مردم بالاخص جوانان مکه بهتر توجیه می‌شود. از آنها گذشتیم. بعد مسئله اینکه نگهبانان جهنم نوزده تا هستند مطرح شد که از تفسیر آن آیات هم گذشتیم. حالا قسمت دیگری است که مسلّم مربوط به همان گذشته است؛ راجع به قرآن است و راجع به انسانها، انسانهای سعید و به تعبیر قرآن «اصحاب الیمین» و انسانهای غیر سعید. این کلمات، فوق العاده عجیب و تکان دهنده و زیبا و خوش آهنگ است: