لاحَوْلَ وَ لاقُوَّةَ اِلّا بِاللهِ الْعَلِی الْعَظیم که آنها وقتی این صدا را می‌شنیدند آرام می‌گرفتند. چقدر عظمت دارد! چقدر شکوه دارد! در آن آخرین لحظات «فَوَقَفَ لِیسْتَریحَ ساعَةً» توقف کرد یک قدری استراحت و رفع خستگی کند. اول، سنگی به پیشانی مبارکشان می‌رسد، حضرت خونها را پاک می‌کند، بعد تیری می‌رسد، دیگر تاب ایستادن روی اسب را ندارد. در همان حال صدا می‌زند : بِسْمِ اللهِ وَ بِاللهِ وَ عَلی مِلَّةِ رَسولِ اللهِ، رِضی بِقَضائِک وَ تَسْلیمآ لاَِمْرِک لا مَعْبودَ سِواک یا غِیاثَ المُسْتَغیثینَ[١] . (چقدر اینها عظمت دارد!) خدایا! راضی هستم به آنچه که تو بخواهی و در راه تو باشد. این قلب من، این عقربه روح حسین جز به این قطب، متوجه هیچ چیزی در هیچ حالی نمی‌شود. و لا حول و لا قوّة الّا بالله العلی العظیم و صلّی‌الله علی محمد و آله الطاهرین.

باسمک العظیم الاعظم الاعزّ الاجلّ الاکرم یا الله...

پروردگارا دلهای ما به نور ایمان منوّر بگردان.

پروردگارا ما را از شر غرورها و فریبهای خودمان مصون و محفوظ بدار، به دلهای ما تنبه و تذکر و بیداری و آگاهی عنایت بفرما.

پروردگارا نیتهای ما را خالص بگردان.

پروردگارا ما را از درِ خانه حسین بن علی دور مفرما، دست ما را به دامان این خاندان برسان.

پروردگارا انوار محبت و معرفت خودت و اولیا و انبیای خودت در دل ما قرار بده.

پروردگارا همه اموات ما، اموات این جلسه ما، اموات همه دوستان که در اینجا شرکت دارند، منظورها، پروردگارا همه آنها را مشمول عنایت و مغفرت خودت به حق حسین بن علی(ع) قرار بده.

[١] . لهوف، ص ١٧٢ (چاپ دارالاسوة).