اگر مال دنیا را آخر کار باید گذاشت و رفت، پس چرا انسان بخل بورزد؟! چرا انفاق نکند؟! چرا در راه خیر و راه رضای خدا مصرف نکند؟! (وقتی در این راهها مصرف کند، در واقع برای خودش هم ذخیره کرده است.)

وَ اِنْ تَکنِ الاَْبْدانُ لِلْمَوْتِ اُنْشِأتْ فَقَتْلُ امْرِی بِالسَّیفِ فِی اللهِ اَجْمَلُ

اگر بدنها برای مردن خلق شده است و پایان کار بدنها مردن است[١] ، چه زیباتر[٢] از این که بدن انسان در راه خدا با شمشیرها قطعه‌قطعه شود؟! مرگ زیبا! مرگ قشنگ! مرگ خوشگل! مرگ هم بدگل و خوشگل دارد. مرگ هم زیبا و نازیبا دارد. مرگ هم با شکوه و حقیر دارد. مرگ هم باعظمت و کوچک و پست دارد.

مرگ زیبا

بعضی مرگها واقعا زیباست؛ مرگ خود علی را ببینید، چقدر زیباست! من مکرر عرض کرده‌ام که زندگی مولا علی(ع) دوره‌های مختلفی دارد که در هر یک از این دوره‌ها علی یک نوع زندگی دارد بر حسب آنچه که با آن مواجه است. دوره اول: از اول کودکی تا بعثت رسول اکرم. دوره دوم : از بعثت تا هجرت رسول اکرم. دوره سوم: از هجرت تا وفات رسول اکرم[٣] . دوره چهارم: از وفات رسول اکرم تا رسیدن به خلافت. دوره پنجم: آن چهار سال و چند ماه خلافت تا سحر نوزدهم ماه رمضان. و دوره ششم: از سحر نوزدهم ماه رمضان تا نیمه شب بیست و یکم که در حدود چهل و پنج ساعت می‌شود. این چهل و پنج ساعت از زندگی علی، زیباترین قسمتهای زندگی اوست؛ یعنی همان وقتی که با مرگ عملا مواجه است و سرش تا پیشانی با شمشیر مسموم شکافته شده. آنجا تجلیات روح علی (ع) خیلی بیشتر از هر وقت دیگری نمایان است، تا همان آخرین لحظه‌ای که شهادتین را می‌گوید. چقدر این مرگ زیباست!

[١] . مردن، به صورتهای مختلفی است. گاهی انسان در خانه‌اش نشسته یا در خیابان راه می‌رود، سكته می‌كند، یافلان میكروب وارد بدنش می‌شود و او را در بستر می‌اندازد و در نهایت ذلّت در حالی كه از یك میكروببیماری زمین خورده می‌میرد، و یا به صورتهای دیگر می‌میرد.

[٢] . این كلمه «زیبا» در اینجا خیلی زیباست.

[٣] . كه باز دنیای دیگری دارد.