بدنها پیدا کند. او آشنا بود، می‌شناخت. در مقاتل چنین نوشته‌اند: «فَوَجَدَتْهُ جُثَّةً بِلا رَأسٍ عارٍ عَنِ اللِّباسِ.» این بدن مقدس را در بغل می‌گیرد، یک نوحه و زاری‌ای می‌کند که نوشتند: «فَقَدْ أَبْکتْ وَ اللهِ کلُّ عَدُوٍّ وَ صَدیقٍ[١] » دوست و دشمن به گریه درآمد. آنجا بود که به خود اجازه داد ناله کند، صدا زد: بِأبِی الْمَهْمومِ حَتّی قَضی، بِأبِی الْعَطْشانِ حَتّی مَضی[٢] . و لا حول و لا قوّة الّا بالله العلی العظیم و صلّی الله علی محمد و آله الطاهرین.

باسمک العظیم الاعظم الأعزّ الأجلّ الاکرم یاالله...

پروردگارا دلهای ما را به نور ایمان منور بگردان، نیتهای ما را خالص بفرما، ایمانهای ما را خودت نگهدار باش، قلبهای ما را مهبط انوار محبت و معرفت خودت و اولیاء خودت قرار بده.

خدایا بیمارهای ما و بیماریهای ما را عاجلا شفا عنایت بفرما، معایب و بیماریهای نفسانی و قلبی و اخلاقی ما را خودت اصلاح بفرما.

پروردگارا توفیق توبه و اِنابه و بازگشت از گناه به سوی تو، به همه ما عنایت بفرما.

خدایا اموات ما مشمول عنایت و مغفرت خودت قرار بده.

[١] . بحارالانوار، ج ٥ / ص ٥٩ .

[٢] . بحارالانوار، ج ٤٥ / ص ٥٩ .