فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٤٢٩ - موحده
وى حسين بن منصور دست يافت.
حسين مانند پدرش دعوى پيغمبرى مىكرد و مال فراوان از پيروان خويش بستد و مردمان بسيار به كيش وى درآمدند و از مذهب او پيروى كردند و به پيامبرى او معتقد گشتند.
پس او را گرفته و به نزد مهدى خليفه فرستادند چون بدان گفتار اقرار كرد مهدى او را بكشت و به مال بسيار از او دست يافت.
فرق الشيعة نوبختى، ص ٣٨-٣٩.
المقالات و الفرق، ص ٤٧،٤٨،١٨٨.
الحور العين، ص ١٦٨-١٦٩.
مشارق الانوار، ص ٢١١.
التنبيه و الرد، ص ١٥٠.
منفصليه
گويند: خداى تعالى با عالم پيوندى ندارد و از همه موجودات مبراست و منفصل و به هيچ وجه متصل نيست.
هفتاد و سه ملت، ص ٣٢.
منقوصيه
گويند: ايمان زياده شود به لطف وى يعنى خداوند و كم گردد به قهر وى، هيچ بندهاى را مدخل نيست.
معرفة المذاهب، ص ١٥.
منكريه
در هفتاد و سه ملت آمده است كه «منكريه» گويند: شفاعت روز قيامت نخواهد بود. جهت آن كه چون بندۀ گناهكار مستحق به عقوبت شده و هر كس كه شفاعت وى قبول كند خداى تعالى جور و ميل كرده باشد و اين معنا بر خداى تعالى جل جلاله روا نباشد.
گويا «منكريه» در اين كتاب اشتباه است و صحيح آن چنانكه در «الفرق المفترقه» آمده و بايستى «ميليه» باشد و در آن كتاب چنين آمده: «ميليه» منكر شفاعت شدند و گفتند كه: شفاعت نوعى ميل است و در قيامت ميلى نباشد.
هفتاد و سه ملت، ص ٣٣.
الفرق المفترقه، ص ٩٢.
منكريه
آنان منكر اقتران ياد خدا بياد آفريدگان ديگر شدند و گويند: در هنگام ذبح جز نام خدا را نبايد برد.
الفرق المفترقه، ص ٧٢.
منهاليه
از «مشبهه» شيعه و پيروان منهال بن ميمون بودند.
خطط مقريزى، ج ٤، ص ١٦٩.
موحده
«موحده» يا موحدون يكى از القاب