فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٥٧ - شلمغانيه
و عجارده به شعيب گرويدند و حمزيه با قدريه به ميمون پيوستند.
الفرق بين الفرق، ص ٥٧.
التبصير فى الدين، ص ٣٢.
شفعويه
مقدسى در كتاب «احسن التقاسيم فى معرفة الاقاليم» اين فرقه را از مذاهب اهل ذمه آورده است و در جاى ديگر گويد: «شفعويه» از اهل حديث بودند و در جاى ديگر مىنويسد كه: در دمشق بر مذهب اهل حديث و فقهاى شفعويه عمل مىكردند.
و در جاى ديگر گويد: اكثر اهل جرجان و طبرستان حنفى هستند و بقيه حنبلى و شفعوى هستند.
ظاهرا شفعوى نسبتى مكسّر به شافعيه است. ظاهرا شفعويه ديگرى بودهاند كه به شفاعت ائمه شيعه اعتقاد داشتند و در شهرهاى چاچ، ايلاق، نساء، ابيورد، طوس و اسفراين مىزيستند.
احسن التقاسيم، ص ٣٧-٣٨-١٨٠- ٣٢٣-٣٦٥.
شكاكيّه
لقب بعضى از فرق اسلام است كه در بعضى از طاعات اظهار شك مىكردند.
البدء و التاريخ، ج ٥، ص ١٥٠.
شكيه
از فرق خوارج بودند و گويند: اصحاب حدود كه حد بر ايشان واجب شده خواه سرقت كرده و يا زنا و يا قذف، مسلمانند و دربارۀ كشتهشدگان گفتند: ما از خداوند براى ايشان آمرزش خواهيم و ايشان را دوست داريم ولى شهادت نجات بر آنان ندهيم زيرا خداوند به رازهاى پنهان ايشان آگاهتر از ماست و ما تكليف شهادت نداريم.
شكيه، مخالفان خود را كافر شمرند.
التنبيه و الرد، ص ١٦٨.
شلاهمه
از طوايف نصيريهاند. -نصيريه.
مذاهب الاسلاميين، ص ٤٩٦.
شلمغانيه
پيروان ابو جعفر محمد بن على شلمغانى معروف به ابن العزاقر، از فرق غلاة شيعهاند.
در تكمله تاريخ طبرى نام او ابن ابى العزاقر آمده است. [١].
مسعودى در «التنبيه و الاشراف» و
[١] -در كتب رجاليه شيعه چون رجال شيخ و فهرست شيخ و رجال نجاشى و رجال ممقانى نيز ابن ابى العزاقر آمده است و چون وى از عالمان شيعه بوده است كه بعدا عقائد باطلى را ابداء نموده، نوشته رجاليون شيعه خاصه با قرب عهد به وى صحيحتر بنظر مىرسد.