فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٤١ - سنت و جماعت
«دوزخ» هستند و آنچه را كه براى هدايت امور دين و دنيا لازم باشد بديشان وحى مىكند و آن را به معجزات تأييد مىفرمايد.
نخستين پيامبران آدم (ع) و آخرين آنان حضرت محمد (ص) است. عدد ايشان درست معلوم نيست و همۀ آنان مردمانى راستگو و اندرزگر بودند. نام بعضى از ايشان در قرآن آمده، برترين پيامبران حضرت محمد (ص) است.
فرشتگان و ملائكه بندگان خدايند كه به امر او كار كنند و توصيف به نرى و مادگى نشوند.
خداى تعالى را كتابهايى آسمانى است كه مشتمل بر اوامر و نواهى و وعد و وعيد اوست.
معراج رسول خدا (ص) در بيدارى و بسوى آسمانها روى داده است.
كرامات اوليا مانند طى الارض و پديد آوردن غذا در هنگام حاجت، و راه رفتن بر آب و پريدن بر هوا و سخن گفتن با جمادات و حيوانات حق است و همه اوليا بايد متدين به دين اسلام بوده و اقرار به رسالت رسول خدا (ص) نمايند.
برترين كس پس از رسول خدا (ص) ، از بشر ابو بكر صديق و پس از او عمر فاروق و پس از وى عثمان ذو النورين و پس از او على بن أبي طالب رضى اللّه عنهم بودند و خلافت ايشان به همين ترتيب كه گذشت مىباشد.
نماز در پشت سر هر نيكو كار و بدكار جايز است.
بايد از اصحاب پيغمبر به نيكى ياد كرد و عشرۀ مبشره را كه پيامبر وعدۀ بهشت به ايشان داده بايد بزرگ دانست.
مسح بر خفين در سفر و حضر جايز است.
نبيذ خرما حرام نيست.
هيچگاه ولى به درجه انبياء نمىرسد و عبد به مقامى نخواهد رسيد كه امر و نهى از وى ساقط شود.
احكامى كه در قرآن آمده بايد حمل به ظاهر شود و تأويل به باطن آنها كفر است.
استهزاى شريعت كفر است.
يأس از رحمت خدا كفر است.
ايمنى از عذاب خداوند كفر است.
تصديق كاهنان كه از غيب خبر دهند كفر است.
معدوم چيزى نيست و شيئيت ندارد.
دعائى كه زندگان بر مردگان كنند و صدقاتى كه براى ايشان دهند بحالشان سودمند است.
خداوند دعوات را اجابت و حاجات را بر مىآورد.
آنچه را كه پيغمبر (ص) از علامات آخر الزمان مانند خروج دجال و دابة الارض و يأجوج و مأجوج و فرود آمدن عيسى (ع) از آسمان و برآمدن آفتاب از مغرب خبر داده، حق است.