فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٤٠ - سنت و جماعت
خداوند بندۀ خود را بيش از توانايى و وسعش مكلّف نسازد.
آنچه را كه آدمى بر اثر زدن دردناك مىشود و شكستگى كه در شيشه و امثال آن به دست انسان روى مىدهد همه مخلوق خداى تعالى است و كار بنده نيست.
مقتول، مردۀ به اجل خود مىباشد ولى مرگى كه براى مرده روى مىدهد آفريدۀ خداى تعالى است.
اجل يكى بيش نيست.
روزى بنده خواه حلال و خواه حرام باشد رزقى است كه خدا به او داده و تصور نمىرود كه انسان روزى ديگرى را بخورد.
خداى تعالى هر كه را بخواهد گمراه و يا هدايت مىكند.
آنچه را كه اصلح و بهتر براى بنده باشد، انجام دادن آن بر خدا واجب نيست.
عذاب قبر براى كافران و بعضى از مسلمانان گناهكار است و خداوند اهل طاعت را در قبر نعمت دهد.
سؤال منكر و نكير در گور بدلائلى سمعى، ثابت است.
روز رستاخيز حق است.
ترازو و سنجيدن اعمال حق است.
نامۀ اعمال حق است.
بازخواست و پرسش از كردار بندگان در روز رستاخيز حق است.
پل صراط حق است.
دوزخ حق است.
دوزخ و بهشت هر دو مخلوق خداى تعالى هستند و هيچگاه فانى نشوند و اهل آن دو نيز فانى نشوند.
«گناه كبيره» بندۀ مؤمن را خارج از ايمان نكند و داخل در كفر ننمايد.
خداوند كسى را كه براى او شريك و انباز آورد نمىآمرزد ولى ديگر گناهان صغيره و كبيره را مىآمرزد.
روا باشد كه خداوند بر گناه صغيره عقاب كند و گناه كبيره را ببخشايد.
شفاعت پيامبران و نيكان دربارۀ اهل گناهان كبيره ثابت است.
مسلمانى كه مرتكب گناهان كبيره شده باشد در دوزخ جاودان نخواهد ماند.
ايمان تصديق و اقرار بدانچه راست كه از سوى خداوند رسيده باشد.
كردار و عمل به نفس خود بيفزايد ولى ايمان افزوده و كاسته نگردد.
ايمان و اسلام يكى است و اگر بندهاى ايمان داشته باشد و تصديق و اقرار به مسلمانى كند و بگويد من مؤمنم صحيح است ولى جايز نيست كه بگويد: من ان شاء اللّه مؤمن هستم.
سعيد و نيك بخت گاهى شقى و بدبخت گردد.
سعادت و شقاوت به دست خداست.
خداوند به حكمت بالغه خود پيامبرانى را از ميان آدميان براى نوح بشر مىفرستد كه مژده دهندۀ «بهشت» و ترسانندۀ از