فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٦٦ - حمزيه (حمزويه)
است-بود.
حماريه مىگفتند كه: خمر از فعل خداى تعالى نيست، و از فعل خمّار است زيرا خداوند چيزى را كه موجب معصيت شود خلق نمىكند.
آنان پنداشتند كه: خداوند مىتواند بعضى از حيوانات را خلق كند و گفتند: اگر مقدارى گوشت را در خاك دفن كنند، تبديل به كرم گردد، و اين كرمهايى كه به وجود آمده، آفريدۀ انسان است، نه آفريدۀ خداوند!
مختصر الفرق بين الفرق، ص ١٦٧.
الفرق بين الفرق، ص ١٤٢.
التبصير فى الدين، ص ٨٢.
حماريه
از فرق شيعه اماميهاند.
توضيح آن كه: چون حسن بن على بن محمد عسكرى (ع) درگذشت، عدهاى از پيروان او قايل به «رجعت آن حضرت» شدند و موت آن حضرت را انكار كردند.
امّا هواخواهان برادرش جعفر بن على ملقّب به جعفر كذاب (-جعفريه) گفتند: ما حسن (ع) را آزموديم ولى در نزد او دانشى نيافتيم، از اين جهت پيروان وى را كه قايل به رجعت او بودند، حماريه خواندند و امر امامت جعفر را تقويت كردند.
ملل و نحل شهرستانى، ج ١، ص ١٥٤.
حماقيه
از فرق «كراميّه» منسوب به عبد اللّه بن محمد كرّام بودند. -كراميه.
فخر رازى، اعتقادات فرق المسلمين، ص ٦٧.
حمزيه (حمزويه)
فرقهاى از «خوارج» و پيرو حمزة بن آذرك خارجى بودند كه در سيستان به سال ١٧٧ هجرى قيام كرد. نام او در «الخطط» مقريزى، ج ٢، ص ٣٥٥ حمزة بن ادرك و در طبرى ج ٣، ص ٦٣٨ حمزة بن اترك و در الفرق بين الفرق، حمزة بن اكرك آمده است. ظاهرا وى غير از ابو حمزه خارجى مختار بن عوف ازدى است، كه نام او در اغانى ج ٢٠، ص ٩٧-١١١، ابو حمزۀ اباضى آمده. (رجوع كنيد به خطبههاى او در عقد الفريد، ج ٢، ص ١٥٦-١٥٧) .
امّا ابو حمزه مختار بن عوف بن سليمان بن مالك (درگذشته در ١٣٠ هجرى) در زمان مروان بن محمّد بر بنى اميه بشوريد، و با عبد اللّه بن يحيى در سال ١٢٨ هجرى بيعت كرد، و مدينه را غارت نمود و در سال ١٣٠ هجرى به قتل رسيد.
نام حمزه بن آذرك در «تاريخ سيستان» امير حمزه بن عبد اللّه خارجى از نسل زوطهماسب آمده و معلوم مىشود كه وى ايرانى الاصل بوده كه به خوارج پيوسته است.
طبرى و ابن اثير، او را سيستانى