فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٣٩ - جعفريه
ابن المرتضى تذكرۀ حال او را در طبقه هفتم از «معتزله» آورده است. وى مشهور به علم و پارسايى بود و در فقر و مسكنت مىزيست.
گويند كه: واثق خليفۀ عباسى مبلغ ده هزار درهم براى او فرستاد ولى وى نپذيرفت.
در «لسان الميزان» وفات او در سال ٢٣٤ آمده است.
وى مىگفت: در فاسقان اين امت كسانى يافت مىشوند كه بدتر از جهودان و ترسايان و گبران و زنديقان هستند.
او مانند «نجدات» از «خوارج» ، اجماع ياران پيغمبر را در زدن حدّ بر مىخواران نادرست مىدانست و مىگفت: آن رأى ايشان بوده است.
همچنين مىگفت كه: هر كس دانهاى يا خردتر از آن بدزدد فاسق و اهل دوزخ است.
او مىگفت: جاودان زيستن گنهكاران در آتش دوزخ، با خرد سازگار است.
گويد: اگر مردى براى زناشويى، زنى را بخواند و آن زن نزد او آيد و مرد بر او جسته با وى بياميزد، آن زن را شرعا حدّى نيست، بلكه مرد را حدّ واجب است كه قصد زنا داشته است.
المنيه و الامل، ص ١٦٧-١٦٨.
جعفريه
پيروان جعفر بن على تقى بودند، كه برادر حضرت امام حسن عسكرى (ع) بود كه «شيعۀ اماميه» او را «جعفر كذاب» مىخواندند زيرا وى پس از برادرش حسن بن على (ع) دعوى امامت مىكرد و منكر فرزند داشتن آن حضرت بود.
اين جعفر، مكنى به «ابو عبد اللّه» و ملقب به كرين بود زيرا صد و بيست فرزند از وى به جا ماند و پسران او را به نسبت به جدّشان حضرت على بن موسى الرضا (ع) ، رضويون خوانند.
وفات وى در ٢٧١ ه بود و در٤٥ سالگى درگذشت و قبرش در خانه پدرش در سامرا است.
اخبار او بسيار است كه مىتوان آنها را در كتاب «بحار الانوار» و «كافى» و «غيبت» شيخ طوسى پيدا كرد.
هنگامى كه على بن محمد النقى درگذشت گروه اندكى از اصحاب او به امامت پسرش جعفر بن على گرائيدند و گفتند كه: پدرش دربارۀ امامت او وصيت كرده است.
گروهى ديگر گفتند كه: حسن بن على العسكرى (ع) درگذشت و پس از او برادرش جعفر بنا به وصيت وى امام است.
گروهى گفتند كه: امامت از محمد بن على (ع) كه عموى جعفر بود به وى رسيد.
فرقهاى ديگر به سخنى مانند گفتار