اما پيشواى اين فرقه تا ٩٤٦ هجرى در يمن مى‌زيست، و بهره عشرية و زكات خود را به او مى‌پرداختند تا اين كه يوسف بن سليمان در ٩٤٦ هجرى از يمن به هند مهاجرت كرد و در (سدهپور) جاى گرفت.

پس از درگذشت پيشواى ايشان، داوود بن عجب شاه پيشوا شد و در سال ١٥٨٨ م مردم «بهرۀ» گجرات داوود بن قطب را به پيشوايى برگزيدند ولى «بهرۀ» يمن با او بيعت نكردند و مردى را به نام سليمان به امامت برداشتند كه خود را جانشين داوود بن عجب شاه مى‌دانست و اين فرقه «سليمانيه» نام دارند. سپس سليمان به گجرات آمد و در احمد احمدآباد درگذشت و قبر وى مورد زيارت پيروان آن طايفه است.

عدد «داووديه» از «سليمانيه» بيشتر است و شمار ايشان بر صد و چهل هزار نفر مى‌رسد و ملاّيان و پيشوايان ايشان از قرن هجدهم تاكنون در شهر سورات اقامت دارند.

امّا «داووديه» بر دو طايفه شدند، يكى «بهرۀ علييه» و ديگر بهرۀ «ناكوشيه» . فرقۀ اخير تحت تأثير عقايد هندويى، خوردن گوشت را از گناهان مى‌شمارند. امّا فرقه ديگر از بهره، «جعفريه» نام دارند كه از نسل «بهرۀ» داوودى هستند و ايشان در عهد مظفر شاهى كه از سال ١٤٠٧ تا ١٤١١ بر گجرات حكومت مى‌كرد به مذهب سنت و جماعت گرائيدند.

فرقۀ «جعفريه» منسوب به جعفر نام شيرازى هستند كه در قرن ١٥ ميلادى مى‌زيست. «بهره» كتابهاى دينى خود را مانند اسرار حفظ مى‌كنند و كتابهاى ايشان به دو زبان عربى و گجراتى است.

آمار «بهرۀ» مسلمان هند در ١٩٠١ ميلادى صد و چهل و شش هزار و دويست و پنجاه و پنج تن بودند كه يكصد و هجده هزار و سيصد و هفت از ايشان در بمبى سكنى داشتند. «بهره» به دو گروه بزرگ كه تاجر و شيعه مذهبند، و ديگرى كشاورز و سنى مذهب باشند، تقسيم مى‌شوند.

بعضى از بهره‌هاى سنى بندر گجرات، در بيرمانى (برمه) به تجارت مشغولند و گروه ثروتمندى را تشكيل مى‌دهند.

اكثريت «بهره» بدون شك از اصل هندو هستند كه اجداد ايشان بدين مذهب «اسماعيلى» گرائيدند.

دربارۀ «بهره» كتاب مهمّى به نام «الترجمه الظاهريه لفرقه بهرة الباهرة» وجود دارد كه نسخۀ خطى آن در كتابخانۀ بمبئى شعبۀ انجمن آسيايى پادشاهى لندن يافت مى‌شود. اين كتاب ذيل عنوان:

Alegendary History oF the Bohoras.

توسط: K. M. Jhoveri به زبان انگليسى ترجمه شده است.