ترجمه: بدقومى باشند قومى كه كسى را كه امر معروف كند و نهى منكر، بكشند و بدقومى باشند كه امر معروف و نهى منكر نكنند و بدقومى باشند كه مؤمنان در ميان ايشان به تقيّه زندگانى كنند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۵۳۳)

۱۹۱.أَلبَيِّعانِ بِالخِيارِ مالَم يَفتَرِقا (يتفرّقا) فَإِن صَدَقا وَبَيَّنَا بُورِكَ لَهُما فِي بَيعِهما وَإِن كَتَما وَكَذَبا مُحِقَ بَرِكَةُ بَيعِهما.

[ ترجمه: متبايعين به خيارند تا با يكديگر باشند، چون متفرّق شدند خيار نباشد ايشان را پس اگر راست گفتند و صفات مال را بيان كردند آن معامله بر ايشان مبارك گردد. و اگر پنهان كردند و دروغ گفتند از آن بركت برداشته شود. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۷۵۴؛ ج ۵، ص ۳۳۲؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۱۱۰)

۱۹۲.أَلبَيعُ عَن تَراضٍ وَالخِيارُ بَعدَ الصَّفقَةِ وَلا يَحِلُّ لِمُسلِمٍ أَن يَغُشَّ مُسلِماً.

[ ترجمه: بيع بايد كه با رضايت طرفين باشد. و اختيار فسخ بعد از انجام بيع است و حلال نباشد كه مسلمانى در مال مسلمانى ديگر غشّ و خدعه كند. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۵۴)
جمله اوّل اين حديث در جمله اوّل صفحه ۸۸ جامع الصغير آمده.

۱۹۳.أَلتّائِبُ مِنَ الذَّنبِ كَمَن لا ذَنبَ لَهُ.

[ ترجمه: توبه كننده از گناه چون كسى باشد كه او را گناهى نيست. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۶۵۰؛ احياء العلوم، ج ۴، ص ۴؛ حلية الاولياء، ج ۴، ص ۲۱۰؛جامع صغير، ج ۱، ص ۱۳۳؛ كنوز الحقائق، ص ۵۳؛ به نقل احاديث مثنوى)

۱۹۴.تَبّاً لِلذَّهَبِ تَبّاً لِلفِضَّةٍ.

[ ترجمه: تباه باد زر؛ تباه باد سيم. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۵۸۲؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۱۱۱)