۱۷۳.أَيُّ الصَّدَقَةِ أَفضَلُ؟ قال: أَن تُعطِيَ وَأَنتَ صَحِيحُ شَحِيحُ تَأمُلُ الغِنى وَيُروى تَأمُلُ العَيشَ وَتَخشَى الفَقرَ فَلا تَمهَل حَتّى إِذا بَلَغَتِ الحُلقُومَ وَقُلتَ لِفُلانٍ كَذا وَلِفُلانٍ كَذا.

ترجمه: كدام صدقه فاضل تر است؟ گفت: آنكه بدهى و تو تندرست باشى و بخيلى اميد زندگانى دارى درويشى ترسى رها نكنى تا جان به گلو رسد. آنگه گويى كه اين فلان را و آن فلان را.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۲۶۵ ـ ۲۶۶)

۱۷۴.أَلإِيمانُ بِالقَدَرِ يُذهِبُ الهَمَّ وَالحُزنَ.

ترجمه: ايمان به قَدَر خداى، غم و اندوه ببرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۶۷۰؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۱۰۷)

۱۷۵.أَلإِيمانُ تَصدِيقٌ بِالقَلبِ وَإِقرارٌ بِاللِّسانِ وَعَمَلٌ بِالأَركانِ.

[ ترجمه: ايمان تصديق به قلب است و اقرار به زبان و عمل به اعضا.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۴۴۵؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۱۰۷)
و با اندك اختلاف در مجلّد سوم صفحه ۲۱۷؛ تفسير ابوالفتوح نيز آمده.

۱۷۶.أَلإِيمانُ نِصفانِ نِصفٌ صَبرٌ وَنِصفٌ شُكرٌ.

ترجمه: ايمان دو نيمه است: يك نيمه صبر است و يك نيمه شكر.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۱۰۷؛ ج ۴، ص ۲۷۹)

۱۷۷.أَيُّما إِمرَأَةٍ ماتَت بِجَمِيعٍ لَم تَطمُث دَخَلَتِ الجَنَّةَ.