۴۵۴.لَيسَ المِسكِينُ بِالطَّوافِ وَلا بِالَّذِي تَرُدُّهُ التَمرَةُ وَالتَّمَرتانِ وَاللُّقمَةُ وَاللُّقمَتانِ إِنَّمَا المِسكِينُ الضَّعِيفُ أَلَّذِي لا يَسئَلُ النَّاسَ وَلا يُفطَنُ لَهُ فَيَتَصَدَّقَ عَلَيهِ.

ترجمه: مسكين نه اين درويش گردنده باشد نه آنكه او را باز گرداند او را يك خرما يا دو و يك لقمه يا دو، و انما مسكين ضعيفى باشد كه از مردمان چيزى نخواهد و نداند خواستن نشناسند او را مردم تا بر او صدقه كنند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۲۶۶؛ كنوز الحقائق، ج ۲، ص ۷۷)

۴۵۵.لَيسَ مِنَ البِرَّ الصِّيامُ فِي السَّفَرِ.

[ ترجمه: روزه در سفر بِرّ و خوبى نيست.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۲۸۵؛ صحيح بخارى، ج ۲، ص ۲۲۰؛ عينى، ج ۵، ص ۲۷۰؛ عسقلانى، ج ۴، ص ۱۶۲؛ قسطلانى، ج ۳، ص ۴۶۶ با اندك اختلاف)

۴۵۶.ما أَبقَتِ الفرَائِضَ فَلِأُلِي عَصَبَةٍ ذَكَرٍ.

[ ترجمه: آنچه از ارث مى ماند پس بايد كه براى عصبه مردان باشد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۸۵؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۵۴) با اختلافى.

۴۵۷.ما أَحَلَّتِ الغَنائِمَ لِأَحَدِ سُودِ الرَّأسِ غَيرَكُمْ.

[ ترجمه: غنائم بر هيچ سياه سر جز شما حلال نشده است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۵۰۱)

۴۵۸.ما أَسكَرَ القَومَ الفَرقُ مِنهُ فَمِلأُ الكَفِّ مِنهُ حَرامٌ.

ترجمه: آنچه مست كند گروهى را فرقى از آن، پس چندان كه در كفى كنند، از او حرام باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۳۶۳؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۲۱)

۴۵۹.ما أَسكَرَ كَثِيرُهُ فَقَليلُهُ حَرامٌ.