۱۵۹۴.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام اين آيت بخ«دانيد تا خداى چه مى گويد؟»
گفتند: خدا و رسولش عالم ترند.
گفت: «مى گويد: جزاى آنكه بر او نعمت كرده باشم به توحيد چيست، الاّ بهشت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۲۱۶)

۱۵۹۵.عبداللّه مسعود و عبداللّه عمر گفتند كه رسول عليه«معنى آيه [٣] آن است كه هر كس كه بر او نعمت كرده باشم به توحيد و معرفت، فرداى قيامت جاى او در حظيره قدس باشد، در بهشت من، بر نعمت من».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۲۱۶ ـ ۲۱۷)

۱۵۹۶.ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول عليه السلام كه گف«شب معراج كه مرا به آسمان بردند، درختان نار ديدم برو هر نارى چند پوست شترى مقبب و مرغان او چون شتران بختى. كنيزكى را ديدم. گفتم كه تو كه رايى؟ گفت: زيد حارثه را. زيد را بشارت دادم به آن. و در بهشت چيزها ديدم كه چشمها ديده نيست و گوشها شنيده نيست و بر خواطر هيچ آدمى گذشته نيست».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۵، ص ۲۱۸ ـ ۲۱۹)

۱۵۹۷.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت كه:«اگر يكى از حوران بهشت خيو در زمين فكند يا در درياى شور، خوش گردد از خوشى آب دهان او».

(تفسير