۱۱۱۶.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه:كه صور بدم، او صور در دمد همه زمين پر از ارواح شود بر صورت نحل منج انگبين. آنگه حق تعالى گويد: به عزّت و جلال من كه هر جانى با كالبد خود شويد. آنگه آن ارواح به تنها باز شوند از ره بينى و در تن چنان رود كه زهر در مار گزيده. آنگه زمين بشكافد و اوّل كسى كه زمين از او شكافته شود، من باشم. آنگه برخيزند به شتاب و به عرصه قيامت آيند و به موقف عرض هفتاد سال ايستاده باشد: حفاةً و عراةً غرلاً بهما؛ پاى برهنه، تن برهنه و ختنه ناكرده و بى علامت كس با ايشان ننگرد و خداى تعالى ميان ايشان حكم نكند. خلايق چندان بگريند كه آب چشمشان منقطع شود و چندان عرق از ايشان جدا شود كه لگام بر دهنشان كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۳۱۰)

۱۱۱۷.رسول عليه السلام گفت:«فرداى قيامت هر كسى را چندان فتاده باشد كه در يكديگر ننگرند. زن نداند كه مرد كدام است و مرد نداند كه زن كدام است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۳۱۰)

۱۱۱۸.مشركان به نزديك رسول آمدند و خطيب ايشان در آن وقت«چرا اين چيزها حرام كرده اى از جهت نران يا مادگان يا از جهت هر دو و هيچ بچّه نباشد الاّ از نر و ماده و آنكه بچه علّت بهرى بر زنان حلال است و بر مردان حرام و چون بميرند بر همه حلال باشند و اين چرا چنين باشد. فرو ماندند و هيچ جواب ندادند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۳۴۸)

۱۱۱۹.رسول عليه السلام گفت:«كيست ظالم تر و ستمكارتر از آن كس كه او مردمان را گمراه كند بى علم؟».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۳۴۸)