۱۹۸۴.صادق عليه السلام گفت از پدرانش، از حسين بن على عل«كركس در بانگ مى گويد: اى فرزند آدم! چندان كه خواهى بِزى كه آخَرَت مرگ است، و عُقاب چون بانگ كند گويد: در دورى از مردمان انس است، و چون حلورنك بانگ كند گويد: بار خدايا! دشمنان آل محمّد را لعنت كن، چون پرستك بانگ كند گويد: الحمد للّه ربّ العالمين».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۱۵۲ ـ ۱۵۳)

۱۹۸۵.ابو داوود السبّيعى روايت كرد از ابو عبداللّه الجد«يا ابا عبداللّه تو را خبر دهم به حسنَتى كه هر كه آن حسنه كند، به بهشت شود و او را به از آن بدهند و به سيّئتى كه هر كه آن سيّئه بكند، دوزخ شود و هيچ عملى به آن قبول نكنند از او».
گفتم: يا اميرالمؤمنين آن چيست؟
گفت: «حسنه، دوستى ما است كه اهل البيتيم و سيّئه، دشمنى ما است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۱۸۱)

۱۹۸۶.سيف بن عَميره روايت كرد از صادق عليه السلام كه او«اوّل نماز جماعت كه در اسلام كردند، آن بود كه ابو طالب بگذاشت. رسول را ديد كه نماز مى كرد و على بر دست راست او ايستاده و جعفر با ابوطالب بوده جعفر را گفت: صِلْ جناح ابن عمّك. او بيامد و بر دست چپ رسول بايستاد و رسول نماز كرد به ايشان».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۲۱۱)

۱۹۸۷.صادق عليه السلام گفت:«مثَل ابو طالب عليه السلام در اسرار ايمان و اعلان كفر، مثَل