۱۹۵۱.صادق عليه السلام گفت:كند و هر كه سه روز روزه دارد از اين ماه، خداى از او خشنود شود و او را خشنود كند و خصمانش را از او خشنود دارد و هر كه هفت روز روزه دارد، هفت در آسمان از براى روح او بگشايند تا به ملكوت اعلا رسد و هر كه هشت روز روزه دارد، هشت دَرِ بهشت بر او بگشايند و هر كه پانزده روز روزه دارد، خداى تعالى جمله حاجات او قبول كند، الاّ حاجتى كه در او مأثمى خواهد بود يا قطيعت رحمى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۵۸۶ ـ ۵۸۷)

۱۹۵۲.صادق عليه السلام گفت:«هر كه يك روز روزه دارد از رجب در اوّلش، بهشت واجب شود او را و هر كه يك روز ميانه اين ماه روزه دارد، شفاعت او قبول كنند در مثل عدد ربيعه و مضر و هر كه روزى در آخرش روزه دارد، خداى تعالى او را از پادشاهان بهشت كند و شفاعت او قبول كند در جمله خويشان».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۵۸۷)

۱۹۵۳.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت:«هر كه او روزى از رجب روزه دارد از اوّل يا ميانه يا آخرى خداى تعالى گناه گذشته و آينده او را بيامرزد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۵۸۷)

۱۹۵۴.باقر عليه السلام گفت:«غارمان آنان باشند كه وام ستده باشند و صرف كرده نه به معصيت، امام از بيت المال وام ايشان بگذارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۶۰۳)

۱۹۵۵.صادق عليه السلام گفت:«اى دون همّت، تو خود را نمى شناسى. نگر تا خويشتن جز به بهشت نفروشى كه بهاى تو بهشت است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۶۴۲)

۱۹۵۶.صادق عليه السلام گفت:«از ولادت جاهليّت چيزى به او نرسيد؛ يعنى از پدران او