۱۶۵۳.انس مالك روايت كرد كه يك روز رسول صلى الله عليه ويا رسول اللّه ! امروز ديرتر بيرون آمديد. حضرت فرمود كه: «جبرئيل پيش من بود بر صورت زنى با جمال، سفيد روى و خالى سياه بر روى. گفت: اين هيئت روز آدينه است و آن روزى است كه تو را و امّت تو را در آن خير بسيار است و جهودان و ترسايان خواستند كه اين روز ايشان را باشد ندادند. ايشان را گفتم: اين نقطه سياه چيست به رو؟ گفت: اين ساعت اجابت است كه دعاى كردن در اين وقت مقرون به اجابت شود و اگر اين حاجت روا نشود در دنيا ذخيره كند آن را براى او در روز قيامت و مكاره از او برگردانند. اين روز بهترين روزها است به نزديك خدا و اهل بهشت. او را روز مزيد خوانند».
گفتم: يا رسول اللّه ! مزيد چه باشد؟
گفت: «در بهشت وادى اى است فراخ، خاك او از مشك سفيد. چون روز قيامت باشد، بفرمايد تا كرسى از زر بنهند آنجا و پيغمبران خداى بيايند و بر آن كرسى نشينند و صديقان و شهيدان و مؤمنان پيرامن ايشان بنشينند. خداى تعالى گويد بندگان را كه حاجتى كه داريد بخواهيد. گويند: بار خدايا! رضاى تو خواهيم. خداى تعالى گويد: راضى شدم. ديگر حاجتى خواهيد. هر كس آرزوى خود بخواهد. خداى تعالى بدهد ايشان را اضعافاً مضاعفة. آن گه بدهد ايشان را آنچه هيچ چشم نديده باشد و هيچ گوش نشنيده باشد و بر دل هيچ آدمى نگذشته باشد. آن گه خداى تعالى گويد وعده شما انجاز كردم و نعمت بر شما تمام كردم و اين محل كرامت من است. آن گه هر كس با غرقه خود شود تا ديگر روز آدينه آنجا حاضر