هيچ كس او را چيزى نداد. اميرالمؤمنين على در زاويه مسجد نماز نوافل مى كرد، در ركوع بود، انگشت برداشت تا اعرابى انگشترى از انگشت او بيرون كرد و به انگشترى فرو نگريد، نگين گران مايه بر او بود، شادمانه شد و ابياتى بر خواند. رسول اعرابى را گفت: كيست آنكه تو را چيزى داد؟ گفت: برادر و پسر عمّت على بن ابى طالب عليه السلام.
رسول عليه السلام گفت: «هنيئاً لك يا على؛ گوارنده باد تو را آن درجه كه نزديك است به درجه من و ابراهيم!». (تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۱۷۵)

۱۰۷۵.ضحاك روايت كند از عبداللّه كه او گفت رسول عليه ال«سه كس آن باشند كه به حساب مبالات نكنند و صيحه قيامت و فزع اكبر ايشان را نترساند: مردى كه قرن ياد دارد و حافظ باشد و آن را كار بندد چون با پيش خدا آيد سيّدى شريف باشد و مؤذّنى كه بانگ نماز كرده بوده هفت سال و بر آن مزدى و اجرتى طمع نكرده باشد و بنده كه عبادت خداى نيكو كند و خدمت خداوندش».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۱۸۲)

۱۰۷۶.مجاهد روايت كرد از عبداللّه عباس كه رسول صلى الله«هر كه هفت سال بانگ نماز كند براى خداى تعالى، خداى تعالى براى او براتى از دوزخ بنويسد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۱۸۲)