۱۹۴۱.در تفسير {Q} «وَما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلاّ يصادق عليه السلام روايت كردند كه: «مراد به برگ افتاده، سقط است كه از شكم مادر بيفتد و مراد به حبّه در ظلمات زمين، فرزند است در تاريكى رحم مادر و مراد به رطب، آنچه از آن زنده ماند و بزايد و به يابس، آنچه نيست شود يا بميرد و مراد به كتاب، لوح محفوظ است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۲۸۶)

۱۹۴۲.باقر عليه السلام گفت:«عذاب الهون تشنگى باشد در وقت مرگ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۳۱۰)

۱۹۴۳.باقر عليه السلام گفت:«معنى آنكه «يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ» [٣] آن است كه شياطين يكديگر را ببينند. بهرى بهرى را بياموزند آنچه خلق را به آن اغواء كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۳۲۶)

۱۹۴۴.باقر عليه السلام گفت:كمينه شرك عبادت به ريا باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۳۵۴)

۱۹۴۵.باقر عليه السلام گفت:«ما ظَهَرَ» زناست و «ما بَطَنَ» دوستى مردان با زنان بر وجه مخادنه و عاشق و معشوقى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۲، ص ۳۵۵)

۱۹۴۶.صادق عليه السلام گفت:«اعراف كشبان و بهشتها باشد ميان بهشت و دوزخ. هر پيغمبرى و خليفه او را آنجا بدارند با گناهكاران امّتش؛ چنان كه امير لشگر را با لشگر بدارند. آنان كه محسنان امّت باشند، سبق برند و به بهشت شوند. خليفه رسول آن گناهكاران را گويد: بنگريد به برادران شما. آن محسنان كه سبق بردند، به بهشت اينان بر ايشان سلام كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٧] ، ج ۲، ص ۳۹۶)

۱۹۴۷.باقر عليه السلام گفت در تفسير {Q} «وَعَلَى الْأَعباقر عليه السلام گفت در تفسير «وَعَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ» [٨] : «آن مردان ائمّه معصوم